Από το 1987 στο ΣΕΦ μέχρι και το 2017 στο «Sinan Erdem Arena», είχα τη χαρά να παρακολουθήσω (τηλεοπτικά βέβαια) και τα 16 Ευρωμπάσκετ. Σίγουρα είναι μια διοργάνωση που οι απανταχού μπασκετικοί παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον, αφού σε αυτό το πρωτάθλημα μαζεύονται οι περισσότεροι κορυφαίοι παίχτες και φυσικά πολλοί σπουδαίοι προπονητές.

Στα παιχνίδια της Α’ φάσης είδαμε πέρα από τη δυναμικότητα της κάθε ομάδας και την κατάσταση, στην οποία βρίσκονται οι παίχτες τη δεδομένη στιγμή. Βλέπουμε το “ξεπέταγμα” κάποιων νεαρών παιχτών, που λογικά θα πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια. Ακόμα για τους πιο μυημένους, σ’ αυτούς αξιολογούμε την δουλειά του προπονητή στις εθνικές ομάδες (επίθεση-άμυνα-αξιοποίηση παιχτών).

Το φετινό Ευρωμπάσκετ, λοιπόν, θεωρώ ότι ήταν ένα άκρως ενδιαφέρον τουρνουά από όλες τις απόψεις. Τι είδαμε και τι μηνύματα πήραμε:

Ο φίλαθλος, όχι μόνο ο Έλληνας αλλά παντού στην Ευρώπη, αγαπάει και θέλει να βλέπει είτε ζωντανά (όχι βέβαια στη σημερινή Τουρκία) είτε τηλεοπτικά την αγαπημένη του Εθνική. Θέλει στο Ευρωμπάσκετ και στο Παγκόσμιο μια ανταγωνιστική ομάδα. Οι μεγάλοι που κόπτονται για το καλό και την πρόοδο του αγαπημένου μας αθλήματος πρέπει να πάρουν σοβαρά υπόψιν τους την απήχηση που έχει η εκάστοτε Εθνική στον Έλληνα, στο Σέρβο, στον Κροάτη, στο Σλοβένο, στον Ιταλό κλπ, ειδικά αν τους ενδιαφέρουν τα μακροπρόθεσμα “κέρδη”. 

Η Τουρκία μπορεί να συμβάλλει άμεσα στα οικονομικά του αθλήματος αλλά η κατάσταση που επικρατεί σε αυτή τη χώρα σήμερα είναι ανατρεπτική για να γίνει και έδρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Οι Εθνικές ομάδες μπορεί να έχουν πολύ λιγότερο χρόνο προετοιμασίας από τους συλλόγους, αλλά δεν παύουν να ισχύουν και σε αυτές ό,τι ισχύει και στις κανονικές ομάδες. Αν δεν έχεις κάνει καλή προετοιμασία (καλές και δυνατές προπονήσεις δηλαδή), δεν υπάρχει περίπτωση αυτό να μην φανεί μέσα στο γήπεδο.

Δεν γίνεται σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων να συζητάμε για τον αν έχει γίνει ή όχι καλό scouting report από το τεχνικό επιτελείο. Το θέμα είναι να δουλέψει κανείς αυτές τις πληροφορίες για τον αντίπαλο μέσα στη προπόνηση, έχοντας ως δεδομένη τη ψυχική και σωματική διάθεση των αθλητών, παράλληλα φυσικά με την ανάλογη ποιότητά τους. Αν έχεις δουλέψει ως ομάδα προηγουμένως και στη «χημεία» (σχέσεις-ρόλους) τότε θα έχεις και τα ανάλογα αποτελέσματα.

Είδαμε πολλούς NBAers: το σίγουρο είναι πως στην Αμερική ξέρουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους προπονητές και παίκτες, δεν είναι μόνο τα παιχνίδια. Αλλιώς δεν θα βλέπαμε τόσο καλούς παίχτες να παρουσιάζονται πολύ πιο βελτιωμένοι!

Ξεχωρίσαμε πρωτοκλασάτους παίχτες να τα δίνουν όλα για την Εθνική τους και φυσικά να αποζημιώνουν όλους όσους αγαπάμε να βλέπουμε μπάσκετ.

Σημειώσαμε πολλά δίμετρα γκαρντ να παίρνουν το παιχνίδι επάνω τους με τη διαφορά όμως, ότι όλοι αυτοί οι πρωταγωνιστές τυχαίνει ασχέτου ηλικίας να έχουν φοβερή μπασκετική αντίληψη και ευφυΐα, πέρα από την υψηλή εκτελεστική τους ικανότητα, σε συνδυασμό με τα αθλητικά τους προσόντα. Εδώ απλά θέλω να αναφέρω ότι ναι, τα “αθλητικά” προσόντα είναι απαραίτητα στο σύγχρονο μπάσκετ. Για παράδειγμα ο Ντράγκιτς των 194 εκατοστών, σίγουρα κάνει πολύ δουλειά στο conditioning με τον γυμναστή του για να μπορεί να σκοράρει όπως σκέφτεται και αποφασίζει σε κλάσματα δευτερολέπτου!

Ο Ντόντσιτς των 201 εκατοστών, σίγουρα γυμνάζεται πολύ και θα το κάνει ακόμα περισσότερο στο μέλλον αλλά οι επιλογές του στο παιχνίδι δείχνουν ότι και αυτός σίγουρα τις περισσότερες ώρες της ημέρας στη Μαδρίτη είναι στο γήπεδο.

Και απλά ανάφερα αυτούς τους δύο… Ευτυχώς ήταν πολλοί ακόμα αυτοί που μας αποζημίωσαν με το θέαμα που προσέφεραν, έμπειροι και νεότεροι. Μας έδωσαν “ωραίο μπάσκετ” και σαν μονάδες αλλά και σαν ομάδες. Ένα πράγμα που πρέπει να τονίζουμε συνέχεια οι μεγαλύτεροι στους νεαρούς αθλητές, είναι ότι πάνω απ’όλα η σκληρή δουλειά φέρνει το καλό αποτέλεσμα.

Τα “αθλητικά προσόντα” είναι απαραίτητα αλλά προηγείται πάντα η ατομική και ομαδική προπόνηση. Στο μπάσκετ η “μυική ενδυνάμωση” είναι απαραίτητη βοήθεια που θα μας βελτιώσει σε αυτό που κάνουμε. Η υπέρμετρη όμως προσπάθεια, μόνο γι’ αυτό το κομμάτι προετοιμασίας, κάνει πολλά παιδιά στα παιδικά και εφηβικά αρχικά να ξεχωρίζουν αλλά μετά να χάνονται, γιατί δεν γνωρίζουν τα βασικά του μπάσκετ. Γι’ αυτό το ιδανικό αποτέλεσμα είναι πολλές ώρες ατομική προπόνηση, πολλή προσπάθεια στο γυμναστήριο, όμως το ατομικό πρόγραμμα ασκήσεων με μπάλα, θα φέρει αποτέλεσμα.

Τέλος, προπονητικά πόσο δύσκολο είναι τελικά να βρεις τη σωστή χημεία και να βάλεις τον ηγέτη σου να παίξει ένας εναντίον ενός; Μπράβο στους προπονητές που το κατάφεραν γιατί σε αυτό το Πανευρωπαϊκό, γιατί είδαμε ωραία παιχνίδια. Ακόμα και η Πολωνία που δεν προκρίθηκε από τη φάση των ομίλων, όπως κι άλλες εθνικές, έδειξαν πως το μέλλον τους ανήκει.

Για παράδειγμα από ένα απλό παιχνίδι “HORNS” ο κύριος Μπογκντάνοβιτς είχε όλο το χώρο επάνω δικό του με τους συμπαίχτες του να περιμένουν την εκτέλεση και πάντα τρεις να «βουτάνε» στο επιθετικό ριμπάουντ. Ο κύριος Ντράγκιτς είχε μεν τη μπάλα αρκετή ώρα στα χέρια του και είχε τη μπασκετική ευφυΐα και ικανότητα να ξέρει πολύ καλά τι να την κάνει. Με την αμέριστη όμως συμπαράσταση των συμπαιχτών του και φυσικά τη σωστή «σκηνοθεσία» από τον προπονητή του, που αξιοποίησε τόσο τον “πρωταγωνιστή του” όσο και τους απαραίτητους για την επιτυχία “συμπληρωματικούς ρόλους”.

Ήταν ένα πολύ ωραίο Ευρωμπάσκετ με πολλά μηνύματα προς όλους μας. Μακάρι το επόμενο να είναι ακόμα καλύτερο και διδακτικό.