Θα βαρεθείτε να διαβάσετε ψύχραιμους αναλυτές και φωνές ψυχραιμίας από όλο το σύμπαν πως αυτό είναι μόνο το 1-0 και ότι ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να ξεχάσει το τι έγινε στο ΟΑΚΑ κλπ κλπ και αηδίες… Γιατί μία τέτοια μεγαλειώδη εμφάνιση μπορεί να μην σημαίνει τίποτα στα μαθηματικά αλλά είναι ένα δείγμα του τι μπορεί να κάνουν οι πράσινοι σε κάθε τους αντίπαλο όταν είναι συγκεντρωμένοι από το… ζέσταμα. Να τον ισοπεδώσουν κοινώς!

Η Ρεάλ σαφώς και είχε προβλήματα, αλλά ένα χρόνο ολόκληρο χωρίς τον Γιουλ παίζει και συγγνώμη κιόλας αλλά η απουσία του Καμπάτσο είναι κέρδος για τον Λάσο και όχι για τον Πασκουάλ. Όπως και να ‘χει, η απουσία του Ρίβερς είναι πολύ πιο σημαντική για τον Παναθηναϊκό, αλλά σε κανένα σημείο του αγώνα δεν φάνηκε.

Αυτό γιατί οι πράσινοι είχαν έναν παίκτη που μπορεί να καλύψει τα κενά που έχει η ομάδα του σε όλες τις θέσεις. Το Νικ Καλάθη, που έκανε ένα μαεστρικό παιχνίδι όπως φανερώνουν και οι 16 ασίστ του. Και προσέξτε, δεν είναι ασίστ μόνο σε σουτ τριών πόντων, που για να γίνει ασίστ θα πρέπει να βοηθήσει στο 90% ο συμπαίκτης σου, που σουτάρει. Ήταν οι περισσότερες, ασίστ για άλει ουπ και διαδοχικά καρφώματα.

Πραγματικά σε ορισμένα σημεία του αγώνα, έλεγες ότι μπέρδεψες τα γήπεδα και βλέπεις αγώνα ΝΒΑ με συνεχόμενα καρφώματα και μαγικές πάσες. Ακόμα είναι δυσνόητο να καταλάβεις πως ο Καλάθης σε αιφνιδιασμό έβγαλε την πάσα της χρονιάς στον Γκάμπριελ στο πρώτο ημίχρονο.

Γενικά είναι δυσκολονόητο να καταλάβεις πως αυτές οι δύο ομάδες που εμφανίστηκαν στο ΟΑΚΑ είχαν το ίδιο ρεκόρ στην Euroleague. Και κάπου εδώ αρχίζει η ανάλυση του δεύτερου αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε ιδανικά και εκμεταλλεύτηκε την απουσία οργανωτή της Ρεάλ. Ο Ντόνσιτς κατάλαβε από το τζάμπολ κιόλας τι θα αντιμετωπίσει. Επιθετικές αλλαγές πάνω του, ανελέητο πρες τόσο από τον εξαιρετικό Θανάση Αντετοκούμπο όσο και από τους ψηλούς του Παναθηναϊκού που έπεφταν πάνω του στα πικ και τα γρήγορα κλεψίματα, μαζί με το πρώτο τρίποντο ψυχολογίας του Τζέιμς, μας έφεραν στο 20-0.

Δεν υπήρχε τρόπος αντίδρασης από τον Λάσο. Άλλαξε 10 παίκτες μέσα σε ένα δεκάλεπτο, ψάχνοντας να βρει λύση, αλλά ο Παναθηναϊκός τον χτυπούσε με… ισπανικό τρόπο. Γρήγορο ρυθμό, πίεση πάνω στην μπάλα και όποτε είμαστε ελεύθεροι σουτάρουμε.

Η Ρεάλ δεν βρήκε στόχο, ο Ταβάρες μάλλον κακό της έκανε παρά καλό και οι πράσινοι είχαν την ευκαιρία για γρήγορο rotation που θα τους κρατούσε ζεστούς στη συνέχεια. Και όταν βλέπεις τον Ντένμον να περνάει στο παρκέ και να κρατάει σαν ώριμος παίκτης με δεκαετιά στις πλάτες του στα ευρωπαϊκά παρκέ, την μπάλα και από δική του πάσα να οδηγούμαστε σε τρίποντο του Καλάθη, τότε τι άλλο να περιμένεις. Γκάμπριελ και Πέιν έκαναν την δουλειά τους μια χαρά και ο Παναθηναϊκός είχε την ίδια εικόνα όποιος και να ‘ταν στο παρκέ.

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι είπε ο Πασκουάλ στους παίκτες του στα αποδυτήρια στο ημίχρονο, αλλά το ίδιο πρέπει να τους πει και στο… ημίχρονο που μεσολαβεί ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο παιχνίδι. Οι πράσινοι μπήκαν στο παρκέ με 16 πόντους κεφάλι στο σκορ. Όχι μόνο δεν εφησύχασαν αλλά ανέβασαν και άλλο την απόδοση τους.

Έλεγξαν τα ριμπάουντ, με την Ρεάλ να παίρνει το πρώτο επιθετικό από σπόντα στο τρίτο δεκάλεπτο, και φτάσαμε στο 77-44 στο 29’, που ήταν και το κύκνειο άσμα των Μαδριλένιων στο παιχνίδι, με τους πράσινους να έχουν καλύτερα ποσοστά στα τρίποντα (11/18) όχι μόνο από τα δίποντα (19/32) αλλά και από τις βολές (6/11)!!!

Μαέστρος ο Καλάθης με συνολικά 16 ασίστ σε 25’ συμμετοχής και 9 στο τρίτο δεκάλεπτο και εκτελεστής ο Τζέιμς με 24 πόντους και 10/14 σουτ σε ένα λεπτό συμμετοχής περισσότερο. Γκιστ, Ντένμον αλλά και ο εκπληκτικός Σίνγκλετον που έκανε πράγματα που δεν αποτυπώνονται στην στατιστική, μαζί με τον Θανάση Αντετοκούμπο που αν προσέξει λίγο τον τομέα των φάουλ… ενθουσιασμού που κάνει, θα κάνει την διαφορά σε όλη την σειρά…

Ο Παναθηναϊκός δεν κέρδισε εύκολα λόγω του 20-0 στα πρώτα πέντε λεπτά. Εν ολίγοις ο Παναθηναϊκός διέσυρε την Ρεάλ λόγω του 18-3 στα μέσα της τρίτης περιόδου, όταν το 48-34 που άφηνε ελπίδες στην ομάδα του Λάσο, έγινε 66-37.

Αυτός θα πρέπει να είναι ο οδηγός για τους πράσινους και στο παιχνίδι σε λίγες ώρες. Για τους πιο παλιούς υπάρχουν αρκετά παραδείγματα, όπου οι μεγάλες νίκες στο πρώτο παιχνίδι είχαν αντίστροφη σημασία για νικητές και χαμένους. Προσωπικά σαν μάθημα θυμάμαι πάντα τις σειρές Ολυμπιακός-Σιένα και Μπαρτσελόνα-Παναθηναϊκός το 2011.

Οι ερυθρόλευκοι είχαν κερδίσει με 30 πόντους τους Ιταλούς στο πρώτο παιχνίδι στο ΣΕΦ, ενώ ο Παναθηναϊκός έχανε στον πόντο από τους Καταλανούς του Πασκουάλ. Μεγάλες νίκες σε αξία και οι δύο, αλλά όλοι ξέρουμε πλέον ποιες ομάδες πήγαν και μάλιστα με 3-1 νίκες στο Final Four της Βαρκελώνης εκείνη την χρονιά…

Ο Παναθηναϊκός έχει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι να διαχειριστεί τώρα και οι παίκτες μπορεί να λένε όλοι την ίδια δήλωση, περί 1-0 και τα συναφή, αλλά είναι δύσκολο να μπει χαλινάρι στον ενθουσιασμό τους μετά από μία τόσο μεγάλη νίκη. Όχι σε επίπεδο ευκολίας, αλλά απόδοσης.

Η Ρεάλ θα ξέρει πλέον τι της έχει ετοιμάσει ο Παναθηναϊκός, πως απαντά στην άμυνα ζώνης που έπαιξε για αρκετή ώρα ο Λάσο και θα έχει τις δικές της απαντήσεις. Οι πράσινοι αν παίξουν όπως στο 1-0 δεν έχουν να φοβούνται τίποτα… Ταχύτητα, συγκέντρωση, ευστοχία και άμυνα είναι το τετράπτυχο της επιτυχίας.

Οκ, θα το γράψουμε και εμείς… τα 1-0 έγινε μόνο. Αλλά πλέον έχουμε κάθε δικαίωμα να ελπίζουμε ότι ο Παναθηναϊκός έμαθε από το περσινό μάθημα στο ΟΑΚΑ και πάει έτοιμος για να ζευγαρώσει τις νίκες του.