Νέα ήττα για τον Παναθηναϊκό, με το ίδιο σκορ και την ίδια κατάληξη στο φινάλε. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση, που λέει και το ρητό… Αλλά ας μην είμαστε υπερβολικοί. Ο φετινός Παναθηναϊκός έχει νέα δεδομένα, νέους πρωταγωνιστές και ακόμα μια «αμοντάριστη» ομάδα. Το ξέρω, δεν αποτελεί δικαιολογία, αλλά είναι η αλήθεια!

Για τριάντα λεπτά στην Γαλλία ήταν αφεντικό την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ χθες (17/10) ήταν στην διεκδίκηση του παιχνιδιού καθ’όλη την διάρκεια, παρά τα άσχημα ποσοστά στο τρίποντο. Τις πταίει, λοιπόν; Η έλλειψη ρόλων σε μια καινούρια ομάδα, η εμπειρία και η υπομονή. Στην Ελλάδα αν κερδίζεις είσαι… ομαδάρα, αν γνωρίζεις ήττες και με τέτοιο τρόπο έρχεται… η μεγάλη καταστροφολογία.

Η κατάσταση στους πράσινους βρίσκεται κάπου στην μέση. Η χρόνια «αποτυχία» συμμετοχής σε Final-4, οι συχνές αλλαγές σε ρόστερ και προπονητές φέρνουν και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Υπάρχει μεγάλη πίεση στο ΟΑΚΑ για Ευρωπαϊκή διάκριση και η υπομονή στην Ελλάδα έχει στερέψει χρόνια. Αυτό, ωστόσο, δεν αναιρεί πως έχουν γίνει και λάθη (διοικητικά και μη). Δεν χρειάζεται, όμως, εκμηδενισμός, τα λάθη είναι για να γίνονται και να μαθαίνεις από αυτά.

Σε αυτά που έχει κάνει ο Αργύρης Πεδουλάκης, έχουν λογική εξήγηση. Η περιφέρεια (εκτός του Παππά, που ακόμα δεν αγωνίζεται στην ευρωλίγκα) δεν έχει καμία σχέση με την περσινή, πίσω από τον Παπαπέτρου (που γενικά δεν είναι καλά), έρχεται ο Τζόνσον, ο οποίος βρίσκεται, ακόμα, εκτός… νερών, στο «4» ο Τόμας θα έχει και άσχημες βραδιές όπως η χθεσινή κόντρα στην Αρμάνι, ενώ ο Μήτογλου τώρα παίρνει ενεργό ρόλο και στο «5» ο Παπαγιάννης έχει πολλά να βελτιώσει, ενώ ο Ουάιλι, όπως είναι και απολύτως λογικό, θα έχει και πολλά ups-down. Ποιος μένει να… ξελασπώσει; Ο Νικ Καλάθης!

Ο αρχηγός του Τριφυλλιού ήταν και πάλι ο καλύτερος, αλλά έγινε και πάλι ο «μοιραίος» στο φινάλε. Αυτό αποφάσισε το προπονητικό επιτελείο, αυτό εκτέλεσαν οι παίκτες και αναρωτιέμαι, αν η μπάλα έμπαινε και τις δύο φορές στο δυχτάκι και οι πράσινοι έπαιρναν και τις 2 νίκες, τι θα λέγαμε;…

Για εμένα δεν θα άλλαζε κάτι ουσιαστικά, δεν θα άλλαζαν τα λάθη που έχουν γίνει στον σχεδιασμό, αλλά ο Παναθηναϊκός θα κέρδιζε χρόνο και θα βρισκόταν στο 3-0. Τα τραγικά ποσοστά στις βολές στην Γαλλία και τα χείριστα ποσοστά στο τρίποντο στο ΟΑΚΑ, ωστόσο, δεν θα μπορούσαν να κρυφτούν. Η ομάδα του Πεδουλάκη χάνει δύο παιχνίδια στις λεπτομέρειες, γιατί το επέτρεψε η ίδια. Η έλλειψη ρόλων σε μια ομάδα που χτίζεται και πάλι, η πίεση για τη νίκη και η εμπειρία φέρνουν τον Παναθηναϊκό σε ήττες και κακομοιριά. Δεν χρειάζεται!

Ας μην γελιόμαστε, ο Πεδουλάκης ξέρει τι ρόστερ έχει στα χέρια του, αλλά δεν είναι θεός, ούτε μπορεί με ένα κουμπί να κάνει την ομάδα του να παίζει σαν σε… playstation! Θέλει υπομονή και στήριξη. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να γίνει και καλοπροαίρετη κριτική. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ να την «μοντάρει», αλλά δαξίζει σεβασμό και πίστωση χρόνου, όπως κάθε νέα ομάδα.

Ναι, είναι λάθος να παίρνει την μπάλα δύο φορές ο Καλάθης στα κρίσιμα, όταν έχεις Φριντέτ, Ράις και Τόμας που μπορούν να εκτελέσουν από μακριά (ακόμη κι αν δεν έχουν ευστοχήσει σε τρίποντο). Ναι, είναι λάθος να μην δοκιμαστεί και ο Μπράουν στο χθεσινό παιχνίδι πάνω στον «Τσάτσο». Ναι, είναι λάθος να μην παίξει πιο σκληρά πάνω στον Σκόλα ο Παναθηναϊκός. Ναι, είναι λάθος να μην εκμεταλλευτεί παραπάνω τον Φριντέτ χθες το προπονητικό «σταφ». Δεκτά όλα και είμαι ο πρώτος που τα αναφέρει, αλλά προς Θεού, όχι να φύγουν όλοι ή πως όλοι είναι «ανίκανοι»!

Θα τον βρει τον δρόμο του το Τριφύλλι και θα γίνει ξανά θετικό το πρόσημο, αλλά θέλει χρόνο, το είπε εξάλλου και ο Πεδουλάκης, μέσα στο επόμενο τρίμηνο θα φανεί ποιος είναι πραγματικά ο φετινός Παναθηναϊκός. Πανομοιότυπες ήττες, ήττες που πονούν, αλλά αυτή είναι η φετινή ευρωλίγκα (η καλύτερη από όλων των εποχών, η πεποίθησή μου), οι πιο aggressive ομάδες, οι πιο εύστοχες και οι πιο συγκεντρωμένες θα γεμίζουν το… τσουβάλι, οι υπόλοιπες θα παρακολουθούν. Ευελπιστώ, σε επόμενα τέτοια παιχνίδια, οι πράσινοι να είναι πιο διαβασμένοι και συγκεντρωμένοι και να παίρνουν εκείνοι τη νίκη. Καθώς αυτή την εποχή μετρά το αποτέλεσμα και όχι τόσο η εικόνα…