Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια, για να εκφράσω τα συναισθήματά μου. Μπορεί και να μην σας νοιάζει καθόλου, όμως πραγματικά, δεν έχω στενοχωρηθεί γι’άλλο αθλητή τόσο πολύ, όσο για τη «φυγή» του Κόμπι Μπράιαντ.

Σαν μικρό παιδί και σαν έφηβος τον έβλεπα να μαγεύει τα παρκέ, ν’αποκτάει επιστήθιους φίλους, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Ξέρετε ποιο ήταν το απίστευτο με τον κορυφαίο όλων των εποχών για τους Los Angeles Lakers; Ναι ήταν τεράστια παιχτάρα, φονικός σκόρερ και εξαιρετικός αμυντικός (όσοι δεν το γνωρίζουν ψηφίστηκε πολλές φορές στις καλύτερες αμυντικές πεντάδες), όμως δεν έγινε τόσο αγαπητός μ’αυτά τ’ανδραγαθήματα. Το ξεχωριστό με τον Κόμπι ήταν η αναζήτηση του τέλειου, κάτι που επιθυμούσε να μεταλαμπαδεύσει και στη νέα γενιά παικτών κι όχι μόνο. Ποτέ δεν ήταν ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή αναζητούσε την επόμενη πρόκληση, τον νέο στόχο, όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά και στη ζωή του.

Προσωπικά δεν τον γνώρισα τον Μπράιαντ από κοντά (δυστυχώς), όμως από ιστορίες συναδέλφων κι αθλητών, κατάλαβα με τι άνθρωπο είχαμε να κάνουμε. Ο Κόμπι συμβούλευε τους νεαρούς συμπαίκτες του, να μην επαναπαύονται ποτέ στη ζωή τους, είτε αυτό είχε να κάνει με το μπάσκετ, είτε με την προσωπική τους ζωή. Ξέρετε για ποιο λόγο είναι πρότυπο; Ο άνθρωπος είχε πολλά ενδιαφέροντα, εκτός από το μπάσκετ κι αυτό το έδειχνε εκτός παρκέ. Η νέα γενιά θα τον βλέπει για πάντα μπροστά της και θα παίρνει δύναμη. Ο Black Mamba ήταν ένας μαχητής της ζωής κι αυτό επεδίωξε να μεταλαμπαδεύσει στην οικογένεια του, σ’επαγγελματίες αθλητές, αλλά και σε ερασιτέχνες.

Η ακαδημία του (Mamba Sports Academy), που φιλοξενεί πολλούς ΝΒΑερς κι όχι μόνο, είναι η κληρονομιά που θ’αφήσει στο μπάσκετ, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη των σπορ. Θα μας λείψει σε όλους αυτός ο σταρ των γηπέδων, ένας άνθρωπος, που μας έκανε ν’αγαπήσουμε το μπάσκετ σε υπερθετικό βαθμό.

Όπως καταλάβατε δεν μου λέει κάτι να σας γράψω για τ’αγωνιστικά του κατορθώματα. Αυτά θα τα έχετε δει σε videos, στα social media παντού. Απλά ήθελα να γράψω κάποια πράγματα για τον μπασκετικό μου ήρωα. Θα μείνει σε όλους μας αθάνατος, ενώ το γράμμα του προς την μεγάλη του αγάπη (μπάσκετ), δεν θα το βγάλει κανείς μας από το μυαλό του.

«Αγαπημένο μου μπάσκετ, Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό Western Forum, ήξερα πως ένα πράγμα ήταν αληθινό. Σε ερωτεύθηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ήμουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Έτρεξα πάνω κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπαλιά. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου προσέφερες πολλά περισσότερα. Έπαιξα με ιδρώτα και με πόνο, όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Εκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός, όσο εσύ με άφησες να νιώσω. Έδωσες σε ένα εξάχρονο παιδί το Laker Dream και για πάντα θα σε αγαπώ. Όμως, δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά, είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο. Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δυο να αδράξουμε κάθε στιγμή που μας απόμεινε. Τα καλά και τα άσχημα. Δώσαμε ο ένας στον άλλο όσα είχαμε. Γνωρίζουμε και οι δυο, πως ό,τι κι αν κάνω μετά, θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5… 4… 3… 2… 1 Πάντα θα σε αγαπώ, Kobe».