Συναισθηματικά φορτισμένος και με δάκρυα στα μάτια μετά την προσπάθειά του στην άρση βαρών ο Θοδωρής Ιακωβίδης συγκλόνισε με τις δηλώσεις του.

Ο πρωταθλητής της άρσης βαρών ολοκλήρωσε την προσπάθειά του στα 96 κιλά και λύγισε μιλώντας για τα προβλήματα που αντιμετώπισε. Όπως είπε μάλιστα ήταν και ο τελευταίος του αγώνας.

Αναλυτικά όσα είπε:

«Η επίδοση αυτή δεν αντικατοπτρίζει την προσπάθειά μου. Συγχωρέστε με για το τρέμουλο της φωνής. Είναι οι τελευταίες μου στιγμές στην Εθνική ομάδα. Αντιμετώπισα κάποια προβλήματα τραυματισμού μετά το Ευρωπαϊκό, το διάστημα Απριλίου – Μαΐου και αρχές Ιουνίου. Ουσιαστικά ήρθα με έναν μήνα, βαριά, προπόνηση κανονική. Έφυγα από την Αθήνα με 150, 180 έκανα 156, 182 δοκίμασα και στα 191. Δεν μπορώ να έχω παράπονο. Έκανα παραπάνω από αυτά που έκανα τις τελευταίες μέρες στην προπόνηση.

Αυτή ήταν και η τακτική που είχαμε πει να ακολουθήσουμε με τον προπονητή μου. Να μπούμε γιατί δεν είχαμε πολλή προπόνηση στα πόδια μας για να μπούμε με τρεις βαριές προσπάθειες, να κυνηγήσουμε περισσότερα πράγματα. Μπήκαμε σιγά σιγά ξεκινήσαμε από χαμηλά, μετά σιγά σιγά ανεβαίναμε και στο τέλος να μπούμε μία προσπάθεια η οποία θα είναι πέρα από τις δυνατότητες που είχαμε κι έτσι το κάναμε. Στο αρασέ μας βγήκε, στο ζετέ μείναμε από δυνάμεις.

Αυτή την στιγμή κλαίω όχι από στεναχώρια που δεν πήγα καλά φαινομενικά. Κλαίω γιατί τελείωσε όλο αυτό. Δυστυχώς δεν μπορώ να αποδώσω στο 100% και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο για να κάνω προπόνηση και να μπορώ να αποδίδω αυτά που θα μπορούσα να αποδίδω και αρμόζει σε αυτή την σημαία που φοράω. Συγνώμη αν κάποιοι νομίζουν ότι το βάζω στα πόδια αλλά έχω κουραστεί και δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.

Είναι πολύ λυπητερό, να ντρέπεσαι να πας στον φυσιοθεραπευτή γιατί δε σου παίρνει λεφτά επειδή ξέρει την κατάστασή σου. Είναι πολύ λυπητερό και εγώ δεν το αντέχω άλλο αυτό. Θέλω να σταματήσω, θέλω να ηρεμήσω. Το μόνο που θέλω αυτή την στιγμή είναι να γυρίσω στους δικούς μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου. Θα τους αγκαλιάσω και θα τους πω ότι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ήταν το κίνητρό μου όλα αυτά τα χρόνια για να συνεχίσω».