Σε ένα βιβλίο του γνωστού Έλληνα συγγραφέα, Γιάννη Μαρή, από την αγαπημένη σειρά του γράφοντα, με πρωταγωνιστή τον ιδιόμορφο Αστυνόμο Μπέκα, θυμάμαι χαρακτηριστικά να αναφέρει: “Οι τουλίπες είναι ένα όμορφο θέαμα για τους επισκέπτες. Καλύπτουν λιβάδια ολόκληρα, χορταίνουν το μάτι των ταξιδιωτών, γίνονται σημείο αναφοράς για την χώρα. Αλλά για τους ντόπιους και ειδικά τους αγρότες είναι ακόμα ένα παρασιτικό φυτό…”

Οι ίδιες σκέψεις μου ήρθαν στο μυαλό κατά την διάρκεια της αποψινής αναμέτρησης του Ολυμπιακού με την Αϊντχόφεν στο «Γ. Καραϊσκάκης». Γιατί μπορεί στο ουδέτερο μάτι του ποδοσφαιρικού κοινού, αυτό το καταπληκτικό σε εξέλιξη ματς να φάνταζε ως το αξιοθέατο της αποψινής βραδιάς στην διοργάνωση, ωστόσο για τον Πέδρο Μαρτίνς ήταν αυτή η ενοχλητική “τουλίπα” που δεν κατάφερε να ξεριζώσει και να την βγάλει έξω από την εξίσωση. Όπου τουλίπα, βάλτε τις επιθετικές αρετές των Ολλανδών.

Ο Ολυμπιακός κατέβηκε σε αυτήν την μάχη, με τα 3/4 της αμυντικής του γραμμής να είναι αλλαγμένα. Υπολογισμένο ρίσκο θα πει κάποιος και θα έχει και δίκιο. Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα κάτι κερδίζεις, πάντα κάτι χάνεις. Από την μια κέρδισε την ταχύτητα αλλά και την ποιότητα που τόσο του έλειπε από τα άκρα με την ταυτόχρονη παρουσία των Λαλά και Ρέαμπτσιουκ, από την άλλη στερήθηκε ομοιογένειας.

Ήταν δεδομένο πως η Αϊντχόφεν θα έβρισκε φάσεις στο Φαληρικό γήπεδο, αφενός γιατί είναι εξαιρετικά ικανή και αφετέρου γιατί Σωκράτης και Μπα θα σημαδεύονταν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Και έτσι έγινε. Τα γκολ που δέχτηκε ο Ολυμπιακός μπορεί να ήταν αδιάφορα έως ανέραστα, αλλά φανέρωσαν του λόγου το αληθές. Η παραγωγικότητα του πρώτου ημιχρόνου, φάνηκε πως εξέπληξε την πλειοψηφία του κόσμου που παρακολουθούσε. Γεγονός που θα ήταν δικαιολογημένο, εάν δεν είχαμε πάρει το εγχειρίδιο χρήσεων της ομάδας του κυρίως από τα διπλά ματς με τον ΠΑΟΚ.

Στον αντίποδα, το ευχάριστο της αποψινής βραδιάς για την ομάδα του Πειραιά, είναι πως μετά τις στοχευμένες διορθωτικές κινήσεις του Ιανουαρίου, αρχίζει να ανακτά λίγη από την χαμένη του ταχύτητα, τόσο σε σκέψη όσο και εκτέλεση. Ο Ολυμπιακός έχει αρχίσει επιτέλους να παίρνει ουσιαστικά πράγματα από τις μεταγραφές του και αυτό δίνει την άνεση στον Πέδρο Μαρτίνς να βγάλει στον αγωνιστικό χώρο αυτά που πραγματικά θέλει.

Σε αυτό το σημείο, δεν θα μπορούσα να μην κάνω ιδιαίτερη μνεία στον Πορτογάλο τεχνικό. Χάρη σε αυτόν ο Ολυμπιακός δεν θα ταξιδέψει για την χώρα της τουλίπας με το εύθραυστο 3-2, αλλά με το μαξιλαράκι ασφαλείας των δυο τερμάτων. Το πιθανότερο σενάριο με την μέχρι τότε εικόνα του δεύτερου μέρους, ήταν πως η ομάδα του θα υπέφερε στα τελευταία λεπτά αυτής της συνάντησης. Ωστόσο, με μια γενναία (τριπλή) παρέμβαση, έμελλε να αλλάξει το ρου της ιστορίας.

Όπως έχουμε ξαναπεί από αυτό εδώ το βήμα, ο 50χρονος τεχνικός δεν συμβιβάζεται με την μετριότητα. Αλλά κυνηγάει ανελλιπώς να αλλάξει την μοίρα του. Είτε αυτό αποδίδει, είτε όχι. Ανδρούτσος, Χασάν και Μασούρας, έδωσαν άλλη πνοή στον νωχελικό μέχρι το 78ο λεπτό Ολυμπιακό, δίνοντας με την σειρά τους στον Κώστα Φορτούνη την ευκαιρία να το εκμεταλλευτεί.

Οι τονωτικές ενέσεις ήταν αυτές που χάρισαν το πολυπόθητο τέταρτο γκολ, που επί της ουσίας κλειδώνει την υπόθεση πρόκριση για τους Πειραιώτες, αλλά πολύ παραπάνω ήταν αυτές που επέτρεψαν στον ερυθρόλευκο οργανισμό να βγάλει αναίμακτα ένα δύσκολο τελευταίο 15λεπτο.

Ο Πέδρο Μαρτίνς προσπάθησε απόψε να αφαιρέσει το όπιο της επιθετικής τουλίπας από την Ολλανδία, χωρίς να το καταφέρει πάντως σε απόλυτο βαθμό. Ίσως και εκούσια, στην αναζήτηση της εύρεσης της ανοσίας του σε αυτό. Η Αϊντχόφεν κατάφερε να ζαλίσει τον Ολυμπιακό, αλλά όχι να τον καταβάλλει ολοκληρωτικά. Αλλά τουλάχιστον την κέρδισε με το δικό του τρόπο, που στην φετινή του ευρωπαϊκή πορεία, έτεινε να αφανιστεί. Και πλέον πάει με καθαρό μυαλό για να σφραγίσει την πρόκριση.