Στιγμές μετά τον μεγάλο τελικό Κυπέλλου και κανείς δεν πρέπει να είναι απογοητευμένος. Ή τουλάχιστον, για να το θέσω καλύτερα, ουδείς ανάμεσα στους ουδέτερους. Στην μεγαλύτερη διάρκεια της η αναμέτρηση, μπορεί να μην πρόσφερε συγκινήσεις με τον τρόπο που όλοι έχουμε συνηθίσει, αλλά η σκακιστική παρτίδα ανάμεσα σε Πάμπλο Γκαρσία και Πέδρο Μαρτίνς την έκανε απλά εξαιρετική.

Ο τεχνικός του Δικεφάλου βρισκόταν σε μια κρίσιμη καμπή της καριέρας του στα μέσα των playoffs και τελικά είχε την δύναμη να πάρει την σωστή απόφαση. Το ποδόσφαιρο που ήθελε να περάσει στους ποδοσφαιριστές του δεν μπορούσε να τον πάει μακριά, τα αποτελέσματα του το έκαναν ξεκάθαρο. Από την άλλη πλευρά, ο Πορτογάλος τεχνικός άλλαξε την πετυχημένη του τακτική, δουλεύοντας ένα καθαρό 3-4-3, με το βλέμμα φυσικά στην επόμενη μέρα. Η τεράστια βαθμολογική διαφορά άλλωστε, του το επέτρεπε.

Το προσχέδιο για την εφαρμογή του ίδιου συστήματος στο ασπρόμαυρο στρατόπεδο υπήρχε από την αρχή της χρονιάς. Ο Άμπελ Φερέιρα έψαξε την αμυντική ασφάλεια μέσα από την τριάδα στην άμυνα και ακόμη και εάν δεν την βρήκε, ήταν ο οδηγός του για τις πρώτες επιτυχίες του Δικεφάλου το καλοκαίρι που μας άφησε. Για να έρθουμε στο τώρα όμως, ο Πάμπλο Γκαρσία ήταν αυτός όμως, που όταν έβαλε τον εγωισμό του στην άκρη, κατάφερε να το τελειοποιήσει.

Το συνονθύλευμα στα μετόπισθεν μετατράπηκε σε ένα combact και απροσπέλαστο σύνολο που ήξερε τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ στο αποψινό συναπάντημα. Η επιλογή του Ουρουγουανού ήταν καθρέφτης αυτής του Πορτογάλου και στο πρώτο ημίχρονο έδειχνε να εκτελείται στην εντέλεια. Ο Μαρτίνς με τις επιλογές του φανέρωσε για ακόμη μια φορά τις σκέψεις του για τα ακραία ερυθρόλευκα μπακ, με την αποχώρηση του Σωκράτη στο 25ο λεπτό, να επιβεβαιώνει τους αρχικούς φόβους του. Ο Εμβιλά μετά την μετατόπιση του στον ρόλο του δεξιού στόπερ έγινε μεγαλύτερος στόχος, στην ήδη επιβαρυμένη πλευρά του Ανδρούτσου και το δεύτερο ατομικό λάθος του Γάλλου δεν πέρασε ανεκμετάλλευτο και το 1-0 ήταν απλά μια επιβράβευση.

Το μπαλάκι τώρα έπεφτε στο πεδίο δράσης του ερυθρόλευκου πάγκου και η κίνηση που άλλαξε του ρου της ιστορίας δεν άργησε να έρθει. Ο Κώστας Φορτούνης τον ρόλο που του έχει ανατεθεί την φετινή σεζόν τον φέρνει εξαιρετικά εις πέρας. Λίγα αλλά ουσιώδη λεπτά ήταν αρκετά για να απελευθερώσουν τον Καμαρά, με τον Έλληνα μέσο να δημιουργεί θέματα με το κάθετο τρέξιμο του και τον Δικέφαλο να ασφυκτιά. Το εξαιρετικό κόρνερ που πρόσφερε την εξιλέωση στον Εμβιλά ήταν το λιγότερο. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση και να φτάσει στην ολική ανατροπή. Ο Πασχαλάκης επέλεξε να γράψει μια παραμυθένια ιστορία και να θυμίσει όλους τους λόγους που αγαπάμε αυτό το άθλημα. Οι φίλοι της ομάδας του Πειραιά δεν πρέπει να το ξεχνούν αυτό.

Η ταπεινή μου άποψη είναι πως ο Γκαρσία το κλωθογύριζε αρκετά στο μυαλό του. Από την άλλη όμως χτύπησε σαν κόμπρα την ώρα που η καταιγίδα είχε κοπάσει. Ο Κρμέντσικ προειδοποίησε δις την αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού. Αυτή δεν πήρε ποτέ το μήνυμα και η τρίτη έμελλε να ήταν και η φαρμακερή. Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα τέλειο τελευταίο δεκάλεπτο τελικού και κατέκτησε το φετινό Κύπελλο Ελλάδος.

Μια συνήθεια που τείνει να γίνει λατρεία και αυτό έχει την σημασία του. Ο Ολυμπιακός καλείται να ξεπεράσει αρχικά τις παθογένειες του και στην συνέχεια το γεγονός πως η καλύτερη ομάδα δεν κερδίζει πάντα. Ο Δικέφαλος κλείνει ιδανικά μια χρονιά που στην αρχή φάνταζε εφιαλτική και εν πολλοίς το οφείλει στον προπονητή του. Ή για να είμαι ακριβής στους προπονητές του…