Η αλήθεια είναι πως μετά τα μεταμεσονύκτια μαντάτα το mood μου δεν είναι και το καλύτερο. Η επίσημη ίδρυση της περιβόητης European Super League σηματοδοτεί το τέλος μιας χρυσής εποχής του ποδοσφαίρου. Το άθλημα μετά από αυτό δεν θα είναι το ίδιο. Άνθρωποι που λάτρευαν τα συγκεκριμένα clubs έφτασαν σε σημείο να γίνουν ορκισμένοι εχθροί τους εν μια νυκτί. Και αυτό γιατί η απληστία που κυρίευσε το μυαλό των ιδιοκτητών τους, μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ευημερία, αλλά ο ηθικός ξεπεσμός δεν πληρώνεται ούτε με όλα τα δισεκατομμύρια του πλανήτη.

Κάτι βαθιά μέσα μου, μου φωνάζει πως η ολοκλήρωση του σατανικού σχεδίου, δεν θα ευδοκιμήσει. Μπορεί ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός να ηχεί κάπως βαρύγδουπα, αλλά πως αλλιώς μπορείς να το ονομάσεις, όταν καταστρώθηκε υπό άκρα μυστικότητα και εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των λίγων; Μια λίγκα άψυχη, δίχως ουσία και ανταγωνισμό.

Φυσικά, ο κόσμος αλλά και οι παίκτες των άμεσα ενδιαφερόμενων συλλόγων δεν ρωτήθηκαν ποτέ. Γιατί άλλωστε; Σάμπως είναι αυτά τα δυο κυριότερα χαρακτηριστικά που κάνουν μια ομάδα να ξεχωρίζει; Όχι βέβαια, η κινητήρια δύναμη του πλανήτη είναι τα λεφτά. “Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε…”

Ως ένα σημείο δεν μπορώ να διαφωνήσω. Αλλά η ρομαντική ψυχή που κρύβω ενδόμυχα δεν μου επιτρέπει να το κατανοήσω. Η υλοποίηση του σχεδίου ήταν τόσο άμεση που χρειάζεται προσπάθεια για να βάλω σε μια τάξη τις ακατάπαυστες σκέψεις μου. Η δημιουργία μιας κλειστής λίγκας λοιπόν δεν έχει ως απώτερο σκοπό την καταστροφή του μύθου που κάνει αυτό το άθλημα ξεχωριστό. Που δεν είναι άλλος από την υπέρβαση. Όπου το μικρό ψάρι, μπορεί να φάει το μεγάλο. Εκεί που δεν ισχύει ο νόμος της ζούγκλας, το “survival of the fittest”.

Το ότι εκεί βαδίζουμε νομοτελειακά είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλο μας και εδώ καθαρά χρηματικό είναι το κίνητρο. Όσο μεγαλύτερη είναι η λίμνη λοιπόν, τόσο αυξάνονται και οι απειλές της. Και αυτό είναι κάτι που οι φονικοί κυνηγοί πρέπει να αποφύγουν πάση θυσία. Στενάχωρο δε βρίσκεται;

Η νέα τάξη πραγμάτων μπορεί να βρίσκεται στην γέννηση της ωστόσο, η υπόθεση έχει ακόμη πολύ, μα πάρα πολύ ζουμί. Το μόνο σίγουρο πάντως, είναι πως το Σχίσμα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι γεγονός και δεν υπάρχει επιστροφή. Η υπέρτατη προδοσία προφανώς και αποτέλεσε αιτία πολέμου για την FIFA και την UEFA, με τις απειλές περί αποκλεισμού από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, καθώς και από την συμμετοχή παικτών με την εθνική τους ομάδα, εύλογα αλλάζει τον χάρτη.

Την καλύτερη απόδοση της κατάστασης, την δίνουν οι άνθρωποι που μόχθησαν χρόνια ολόκληρα στους αγωνιστικούς χώρους, που μας έκαναν να ταυτιστούμε με το φανταστικό αυτό άθλημα (βλέπε Γκάρι Νέβιλ και Ρίο Φέρντιναρντ). Με το αίσθημα της αηδίας να τους διακατέχει και γλώσσα που τσακίζει κόκαλα, εκφράζουν τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό κάθε υγιούς φιλάθλου.

Η συναισθηματική φόρτιση μπορεί να σε κάνει ωμό, λιγότερο διαλλακτικό. Αλλά προτιμώ να ακολουθώ την καρδιά μου παρά την λογική. Μια λογική που μάλιστα, δεν αντιπροσωπεύει τις αρετές όλων όσων αγαπώ. Και όταν βλέπεις πρωτίστως αυτό με το οποίο παθιάζεσαι και δευτερευόντως το αντικείμενο δουλειάς σου να γκρεμίζεται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα με το έτσι θέλω, θεωρώ πως επιβάλλεται.

Το ποδόσφαιρο που όλοι ξέραμε είναι έτοιμο να μας κουνήσει μαντήλι. Σε μια υπόθεση που μοιάζει με δίκοπο μαχαίρι. Δεν υπάρχουν νικητές, παρά μόνο χαμένοι. Όπως ακριβώς σε κάθε πόλεμο φυσικά…