2020 ήταν αυτό και πάει. Όπως ακριβώς ένας κακός εφιάλτης. Κανείς δεν ξέρει πως θα είναι αυτή η νέα χρονιά που «μπήκε» αλλά με την αισιοδοξία να κινεί τα νήματα, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Όχι δεν χρειάζεται να διαγράψουμε εντελώς όσα συνέβησαν το προηγούμενο έτος. Άλλαξαν πολλά, κυρίως στον τρόπο σκέψης μας, υπό ποιο πρίσμα αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Ανακαλύψαμε νέες πτυχές του εαυτού μας, καλές ή κακές. Ακόμα και σε αυτές τις ιδιαίτερες και δύσκολες συνθήκες, έχεις να διδαχτείς πολλά. Φιλτράρεις και κρατάς αυτά που εσύ θες.

Το ποδόσφαιρο, όπως είναι λογικό, δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από αυτή την τεράστια, άνευ προηγουμένου κοινωνική κρίση. Τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε πρακτικό. Ο τρόπος που παίζεται πλέον το άθλημα έχει αλλάξει. Η περσινή σεζόν ήταν κυριολεκτικά μια παγκόσμια πρώτη. Η δίμηνη σχεδόν αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους άλλαξε άρδην τα δεδομένα. Η χρονιά αναγκαστικά πλέον έπρεπε να ολοκληρωθεί σχεδόν βίαια θα έλεγα, με κάθε κόστος. Γεγονός που φυσικά άφησε κατάλοιπα και σε αυτή που ακολούθησε.

Το πρόγραμμα, τόσο στα εγχώρια πρωταθλήματα, όσο και στις δυο κορυφαίες διασυλλογικές διοργανώσεις, είναι πλέον εξαιρετικά συμπυκνωμένο. Μιας ανάσας και όποιος αντέξει. Το περιθώριο λάθους έχει βγει πλέον από την εξίσωση. Το πρώτο ισχυρό σοκ βέβαια στο φιλοθεάμων κοινό, ήρθε με την απουσία του κόσμου από τις κερκίδες σε κάθε αναμέτρηση. Είναι μια εικόνα που σίγουρα ξενίζει. Ειδικά όταν την βλέπεις για πρώτη φορά και δεν ευθύνεται αποκλειστικά ένας σύλλογος για αυτή. Αλλά ένας άυλος εχθρός. Ο ορισμός τη έδρας δεν υπάρχει πια. Τον πάτησε το τρένο.

Εκτός από το ισχυρό οικονομικό πλήγμα που αφήνει στις τσέπες των ιδιοκτητών, αφαιρεί και από τις ομάδες την δυναμική τους. Από τους ποδοσφαιριστές την ψυχική τροφή τους. Τα freak αποτελέσματα είναι πλέον ένα σχεδόν εβδομαδιαίο φαινόμενο. Με την πρώτη κρυάδα, ποια κρυάδα δηλαδή πολικό ψύχος, να έρχεται εκείνο το ζεστό βράδυ του Αυγούστου στην Λισαβόνα. Η Μπάγερν Μονάχου διαλύει την Μπαρτσελόνα με 8-2 και προκαλεί ισχυρούς κλυδωνισμούς στις βάσεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Από εκείνο το σημείο-σταθμό και μετά, ακολούθησαν πολλά τέτοια. Από την εξάρα της Τότεναμ στην Γιουνάιτεντ, την εφτάρα της Βίλα στην Λίβερπουλ, το πολυπόθητο 6-0 της Ισπανίας στην Γερμανία που πήρε μια γεύση από το ίδιο το φάρμακο της. Μέχρι και η διαστημική ομάδα του Μονάχου δέχτηκε 4 τέρματα στην ήττα από την Χέρτα.

Και στην μέση όλου αυτού του χαμού, οι διακοπές των εθνικών ομάδων. Σε μια κατάσταση που φτάνει τους ποδοσφαιριστές στα όρια τους. Καλά αυτά ίσως να τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού. Οι ομάδες, οι οποίες προέρχονται από ένα καλοκαίρι χωρίς προετοιμασία, καλούνται να δώσουν κρίσιμες αναμετρήσεις μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα. Με την μορφή που πήρε μάλιστα το φετινό Champions League, η επιτυχία από την αποτυχία, απείχε μόνο ένα τσιγάρο δρόμο.

Είναι πλέον ευδιάκριτο πως έχουμε να κάνουμε με μια νέα τάξη πραγμάτων στο άθλημα που όλοι λατρεύουμε και ακολουθούμε, από διαφορετικό πόστο ο καθένας. Το 2020 ήταν πραγματικά μια χρονιά ορόσημο. Σε όλους τους τομείς. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Και δυστυχώς, οδηγηθήκαμε σε αυτό το σημείο για να το καταλάβουμε. Εγώ δεν θα ζητήσω πολλά από το 2021. Μόνο αυτό. Και να επιστρέψουμε στην ζωή που όλοι ξέραμε. Και δεν θα είναι πισωγύρισμα. Γιατί τα καλύτερα είναι στο χέρι μας.