Ο Παναθηναϊκός επιβεβαίωσε ξανά τον άγραφο κανόνα, που λέει ότι στο κορυφαίο ντέρμπι της Ευρώπης, δεν υπάρχει φαβορί. Οι πράσινοι με στραπατσαρισμένη ψυχολογία από τις συνεχόμενες ήττες στη Euroleague, έψαχναν ένα αποκούμπι, μία νίκη-δήλωση, που θα τους έφτιαχνε την αυτοπεποίθηση.

Το διπλό στο ΣΕΦ είναι ότι καλύτερο για τον Πρίφτη και τους παίκτες του, ώστε να μην είναι διστακτικοί, να πιστεύουν στο πλάνο της τρέχουσας σεζόν και να πάνε στο ματς με τη Ζενίτ, με στόχο να το κερδίσουν και ν’αφήσουν πίσω το κακό διάστημα. Το τριφύλλι έκανε αρκετά λάθη, μέχρι το 30′, έμοιαζε μπερδεμένο επιθετικά (αρνητικός σήμερα ο Μέικον), ενώ οι ψηλοί του πλην Παπαγιάννη αγνοούνταν επιδεικτικά. Ευτυχώς για τον Πρίφτη εμφανίστηκε ο πιστός στρατιώτης Λεωνίδας Κασελάκης και του έλυσε τα χέρια. Ο 31χρονος φόργουορντ, έκανε ακριβώς ότι μπορούσε στην άμυνα, στην επίθεση σκόραρε έντεκα χρυσούς πόντους (το τρίποντο που έγραψε το 72-76 ήταν μαχαιριά), εκτελώντας το ρόλο του στο 100%.

Δεν θα χαϊδέψω αυτιά, όμως αυτό που έχει συμβεί με τη front line των πρασίνων είναι εγκληματικό. Δεν υπάρχει παίκτης Έβανς, ο Φλόιντ δεν ανήκει σ’αυτό το επίπεδο και ο έρημος Παπαγγιάννης, θα κάνει υπερωρίες απέναντι στα θηρία της Euroleague. Εδώ να πούμε πως ο Μουσταφά Φαλ ήταν κυρίαρχος για τους Πειραιώτες κι αν δεν υπήρχε αυτός, ο Ολυμπιακός θα έχανε πιο εύκολα.

Μου έκανε αλγεινή εντύπωση πως οι γηπεδούχοι, απώλεσαν μία διαφορά της τάξης των δεκατριών πόντων (59-46), ενώ στο 67-57 έμοιαζαν αφεντικά του ματς. Η ηρεμία υπήρχε στον απέναντι πάγκο, που έβλεπε ότι χρειαζόταν έναν παίκτην ν’ανάψει τη σπίθα της νίκης. Ο Νεμάνια Νέντοβιτς για πρώτη φορά φέτος, μας υπενθύμισε πως όταν μπει στη ζώνη του λυκόφωτος δεν σταματιέται. Η ποιότητα του είναι αψεγάδιαστη, το leadership είναι εκεί και το μόνο που χρειάζεται είναι να μείνει υγιής. Ο Πρίφτης το παραδέχτηκε, πως ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να πάει μακριά, χωρίς τον καλό Νέντοβιτς κι αυτό βρήκε την απόλυτη εφαρμογή του απόψε το βράδυ.

Θυμίζω πως ο Ολυμπιακός ήταν αήττητος στην έδρα του σε Ελλάδα και Ευρώπη, άρα το να φύγεις νικητής από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, δεν είναι και ο ευκολότερος γρίφος που μπορεί να λύσει κανείς. Οι ερυθρόλευκοι είχαν το άγχος του φαβορί, τους βγήκε στο παιχνίδι, όμως έχουν να μάθουν πολλά από αυτή την ήττα. Νομίζω πως πολύ δύσκολα στο ίδιο ματς οι Σλούκας και Ντόρσεϊ θα έχουν 1/12 τρίποντα μαζί. Δεν κρίθηκε κανένας τίτλος από το σημερινό αποτέλεσμα κι αν οι ερυθρόλευκοι κάνουν διπλό στο ΟΑΚΑ, τότε θα έχουν και το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφ. Μακρινό είναι ακόμα το συγκεκριμένο παιχνίδι, καθώς προτεραιότητα έχει η Euroleague και το επερχόμενο ματς με την Αρμάνι Μιλάνο.

Πέρασε το πρώτο αιώνιο ντέρμπι και μακάρι να δούμε θέαμα υψηλού επιπέδου και στα επόμενα ραντεβού των δύο κορυφαίων ελληνικών ομάδων. Ξαναγράφω πως σε αυτά παίζουν ρόλο το ταλέντο, το ρόστερ, οι παίκτες με χιλιόμετρα σε τέτοια παιχνίδια, όμως η ΘΕΛΗΣΗ σχεδόν πάντα θα κάνει τη διαφορά.

ΥΓ. Ο Χασάν Μάρτιν μοιάζει να είναι ξένο σώμα για τον Ολυμπιακό και η άφιξη του Έισι, ίσως και να τον «τελειώνει».

ΥΓ2. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν αναπληρωματικό σέντερ κι έναν κανονικό πόιντ γκαρντ.

ΥΓ3. Ο Τόμας Ουόκαπ δεν είναι κακός σουτέρ. Ψυχολογικό είναι το πρόβλημά του.

ΥΓ4. Απαράδεκτα όσα έγιναν στη φυσούνα, μετά τη λήξη της αναμέτρησης. Δεν μας είχαν λείψει οι πυροσβεστήρες και το σκηνικό πολέμου έξω από τ’αποδυτήρια.