Η αλήθεια είναι, πως ούτε ο ίδιος ο Πάμπλο Γκαρσία θα φανταζόταν πρώτο του, μεγάλο ντέρμπι ως προπονητής του Δικεφάλου κόντρα στον Ολυμπιακό, να διεξάγεται κάτω υπό αυτές τις συνθήκες. Πρώτον και κυριότερο, χωρίς τον κόσμο του ΠΑΟΚ να βάζει «φωτιά» στη Τούμπα. Γιατί η απουσία του κόσμου από τις κερκίδες, μπορεί πλέον να είναι δεδομένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αφαιρεί από την δυναμική -ειδικά- ενός τέτοιου παιχνιδιού.

Και δεύτερον με την ομάδα του να βρίσκεται 10 ολόκληρους βαθμούς πίσω από τον άμεσο αντίπαλο του, με την εικόνα της μάλιστα να μην πείθει πως μπορεί για κάτι παραπάνω από αυτό. Στο μυαλό του Ουρουγουανού, ειδικότερα μετά τα απανωτά αρνητικά αποτελέσματα, επικρατούσε το χάος. Αλλά μόνο μέσα από αυτό θα μπορούσε να επέλθει η απόλυτη αρμονία. Και αυτό γιατί τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ο Δικέφαλος του βορρά κέρδιζε απόψε και έμενε στην διεκδίκηση του φετινού πρωταθλήματος, έστω και με λιγοστές ελπίδες για να κόψει πρώτος το νήμα σε αυτό.

Και για αυτό -τουλάχιστον- προσπάθησε. Ο ΠΑΟΚ βρήκε το γκολ που τόσο έψαχνε, με τον μοναδικό τρόπο από τον οποίο έδειχνε να μπορεί να σκοράρει. Από στημένη φάση. Το επιδίωξε αρκετές φορές. Βλέποντας την άμυνα του Ολυμπιακού να προβληματίζεται ακόμα και στις πιο απλές φάσεις στον «αέρα». Χτύπησε στοχευμένα και στο τέλος δικαιώθηκε. Και μετά από αυτό, έριξε λίγο από την ποδοσφαιρική τρέλα που κουβαλάει.

Η ορμή του παρέσυρε τον Ολυμπιακό, σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι ατομικών, αβίαστων λαθών, που κατέληξε στον απίστευτο μονότονο επιθετικό μονόλογο των 12-0 τελικών προσπαθειών. Ο Δικέφαλος όμως, καλοδουλεμένη ομάδα δεν είναι. Και δεν μπορεί να γίνει σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Και εκεί έκανε την εμφάνιση του, του λόγου του αληθές. Οι ερυθρόλευκοι βρήκαν ένα κόρνερ από το πουθενά, ο Πασχαλάκης έκανε μια άστοχη έξοδο και ο Μπα έκανε το 1-1, στην πρώτη τελική του Ολυμπιακού στο δεύτερο μέρος.

Η επίδραση του Γκαρσία στον ασπρόμαυρο οργανισμό είναι εμφανής. Ωστόσο, δεν δείχνει να βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο πλάνο. Και όταν παίζεις συνέχεια με την φωτιά, λογικό είναι και να καείς. Οι τρανταχτές του αδυναμίες τον έφεραν σε αυτή την θέση, με όλα του τα παιχνίδια να θυμίζουν άγρια δύση. Ο ΠΑΟΚ φέτος είναι αυτό ακριβώς που δείχνει. Μπερδεμένος, περιστασιακά ψυχωμένος και σε μόνιμη αναζήτηση ισορροπίας.

Και σε αυτό βοήθησε ο αρκετά παραπλανητικός θρίαμβος κόντρα στην Αϊντχόφεν. Που τελικά έκλεισε προσωρινά τις πληγές και έκρυψε τις ατέλειες κάτω από το χαλάκι. Δεν μπορεί μια πρωτοκλασάτη ομάδα να ευαγγελίζεται πως θέλει να διεκδικήσει τον τίτλο και να έχει δεχτεί τουλάχιστον ένα τέρμα στις τελευταίες 6 αναμετρήσεις της. Όταν δεν έχει σημείο αναφοράς στην επίθεση, ταχύτητα συνολικά σε όλες τις τακτικές παραλλαγές της.

Ο Ολυμπιακός δείχνει, δυστυχώς για τον ίδιο τον θεσμό, πως έχει καπαρώσει το πρωτάθλημα από τώρα, γιατί πολύ απλά δεν έχει σοβαρό αντίπαλο απέναντι του. Να τιμωρήσει τα αμέτρητα ατομικά λάθη του, την αφέλεια του στο κέντρο άμυνας. Και μπορεί να πάρει το αποτέλεσμα που θέλει, συμβιβασμένος με τις φετινές δυνατότητες του. Και ίσως λόγω της εξαιρετικής δουλειάς του Πέδρο Μαρτίνς, η τύχη να του δίνει λίγα από αυτά που του στέρησε την πρώτη σεζόν του στο Λιμάνι. Και να μπορεί να μιλάει για τον άνεμο φυσικά, μετά από τέτοιες βραδιές.