Το ποδόσφαιρο, πολλές φορές, είναι αφοπλιστικό με την απλότητα του. Η αποψινή βραδιά φυσικά, δεν αποτελεί εξαίρεση. Όσο και σκληρό και ίσως άδικο μπορεί να είναι, οι ομάδες είναι καταδικασμένες να κρίνονται μες στο κατακαλόκαιρο, ενώ πολύ απλά δεν είναι -ούτε και θα έπρεπε- να είναι έτοιμες.

Η τωρινή σύσταση του Ολυμπιακού ουδεμία σχέση θα έχει με την τελική της μορφή. Μια συνθήκη που εννοείται πως γνώριζαν στον Πειραιά. Ωστόσο, ήταν αυτή που θα τους έφερνε, όπως αποδείχτηκε τελικά όχι, μέχρι την επόμενη φάση των προκριματικών της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Με λίγα λόγια επιλογή που ζεις και πεθαίνεις μαζί της.

Τι αναζητούσε λοιπόν ο Πέδρο Μαρτίνς σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα. Την τήρηση των βασικών αρχών, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Από την άλλη βέβαια, αυτό ίσως ήταν κομματάκι δύσκολο. Αρχικά γιατί ο ίδιος επιλέγει να βάζει συνεχώς τρικλοποδιές στον εαυτό του, με ένα σύστημα το οποίο δεν μπορεί να σταθεί με ακραία μπακ τον Ανδρούτσο και τον Ρέαμπτσιουκ. Εν συνεχεία γιατί ο βασικός ερυθρόλευκος πυλώνας βρίσκεται υπό κατάρρευση.

Ο Ρουμπέν Σεμέδο, από τον τελικό Κυπέλλου και μετά, είναι ένας εντελώς διαφορετικός παίκτης. Δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει πολύ βαθιά, αρκεί να σταθεί στην γλώσσα του σώματος του. Η φάση του γκολ είναι πλέον χαρακτηριστική. Όταν λοιπόν ο τρικυμία εν κρανίω Πορτογάλος στόπερ έχει να διαχειριστεί τον ανεπίδεκτο μαθήσεως Ουσεϊνού Μπα τότε αυτόματα το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Είναι, εδώ και καιρό, τουλάχιστον στα μάτια μου, ξεκάθαρο πως ο Ολυμπιακός πρέπει να εγκαταλείψει την περίπτωση του, εφόσον αδυνατεί να βάλει το μυαλό του σε ένα καλούπι. Δεν είναι πρώτη φορά που ζημιώνει πρωτίστως τους ίδιους του τους συμπαίκτες και σίγουρα, όχι η τελευταία.

Η 16η νοκ άουτ αναμέτρηση της εποχής της βασιλείας του Πέδρο Μαρτίνς, δεν έμελλε να είναι και τόσο γλυκιά. Το αντίθετο μάλιστα. Οι ευθύνες του Πορτογάλου δεν πρέπει και ούτε θα μπουν κάτω από το χαλάκι. Πρακτικά όμως, η βραδιά στο γήπεδο της Βουλγαρίας ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο. Ο Ολυμπιακός για να βρισκόταν για ακόμη μια φορά στους ομίλους του Champions League, ήταν υποχρεωμένος να βγει αλώβητος από μια ακόμη εξάδα αγώνων. Επί της ουσίας το έκανε, αλλά ό,τι γράφει δεν ξεγράφει.

Η παράταση, η διαδικασία των πέναλτι είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Οι μνήμες από το Euro άλλωστε παρέμεναν ολόφρεσκες. Οι ερυθρόλευκοι με κάποιον τρόπο κατάφεραν να οδηγήσουν το ματς στη ρώσικη ρουλέτα, αλλά εκεί φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Ο αποκλεισμός μπορεί να είναι ιδιαίτερα σκληρός, αλλά ήταν ένα πολύτιμο reality check. Από τον Πορτογάλο τεχνικό, τους ερυθρόλευκους παίκτες, μέχρι τα υψηλά κλιμάκια. Ο Ολυμπιακός δίκαια βρίσκεται εκτός συνέχειας και στο μυαλό του θα πρέπει πλέον να κυριαρχεί το αίσθημα της ατομικής ευθύνης. Σε αυτή την ζωή τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Τυχαίο -μπορεί και όχι- το παράδειγμα της Ρέιντζερς που θεωρητικά θα περίμενε την αρμάδα του Μαρτίνς στα playoffs του Champions League. Το ζευγάρι θα είναι διαφορετικό, αλλά βάσει της τωρινής εικόνας, πέρα για πέρα καρμικό…