Ο 66ος τελικός του Champions League σημαδεύτηκε από τον τρίτο αγγλικό εμφύλιο και την δεύτερη κατάκτηση του τροπαίου από την Τσέλσι. Εκτός από αυτά όμως, είχαμε και τη νέα αποτυχία του Πεπ Γκουαρδιόλα να σηκώσει την κούπα.

Όταν πρωτοέφτασε στο Μάντσεστερ, ο Καταλανός τεχνικός έθεσε ως στόχο την κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Ήταν λογικό, μιας και οι πρωκάτοχοι του είχαν φέρει τα πρώτα πρωταθλήματα στη διοίκηση των Αράβων.

Στο τέλος της 6ης του σεζόν στους “Πολίτες”, ο Γκουαρδιόλα έχει φτάσει μόλις στην κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων και μερικών εγχώριων κυπέλλων. Όμως κατάφερε για ακόμα μία χρονιά, με δικές του επιλογές να στερήσει την πολυπόθητη κούπα με τα μεγάλα αυτιά.

Μέχρι πέρσι, μας είχε συνηθίσει να δοκιμάζει πράγματα στα μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδια, που έφεραν τους αποκλεισμούς από Μονακό, Λίβερπουλ, Τότεναμ και Λυών. Και εκεί που έλεγες ότι αυτά θα λείψουν φέτος, επιλέγει να παρατάξει την ομάδα του χωρίς αμυντικό μέσο αλλά και επιθετικό.

Το δεύτερο δεν μας προκάλεσε τόσο έκπληξη, μιας και το κάνει καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Όχι όμως και η απουσία 6αριού, καθώς τα στατιστικά μιλάνε από μόνα τους. Στα 60 προηγούμενα φετινά ματς, μόλις στο ένα απουσίαζαν τόσο ο Ρόντρι, όσο και ο Φερναντίνιο.

Η χρησιμοποίηση του Γκουντογκάν σε αυτό τον ρόλο ήταν “βούτυρο στο ψωμί” του Τούχελ, που αρκέστηκε να αφήσει την μπάλα και να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις, όπως έκανε και στις δύο προηγούμενες νίκες επί του ίδιου αντιπάλου το τελευταίο δίμηνο.

Εκτός όμως από αυτές τις κινήσεις, ξεκίνησε και τον Στέρλινγκ, που αποδεδειγμένα έχει χάσει τη θέση του βασικού, μιας και λίγο πολύ δεν είναι όσο αποτελεσματικός πρέπει. Ο Γκουαρδιόλα προτίμησε να του δώσει φανέλα βασικού και το τελικό αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του.

Η Μάντσεστερ Σίτι μπορεί να βρέθηκε πίσω στο σκορ από τα τέλη του πρώτου μέρους, όμως κατάφερε να τελειώσει την αναμέτρηση με μόλις ένα σουτ στον στόχο και παρά το 58% κατοχής. Από την άλλη, η Τσέλσι ήταν η πιο απειλητική ομάδα σε όλη τη διάρκεια.

Χαρακτηριστικό πως στο πρώτο ημίχρονο, δημιούργησε τρεις καθαρές ευκαιρίες, ανάμεσα τους και το γκολ, έναντι καμία των “Πολιτών”. Σε γενικές γραμμές, ήταν ένα όμορφο παιχνίδι, που το βοήθησε αρκετά και η παρουσία του κόσμου. Υπήρξαν διαστήματα που είδαμε τις δύο ομάδες να κεντάνε στον αγωνιστικό χώρο και να μην προλαβαίνουμε ως θεατές να δούμε τι γίνεται.

Κυρίως στο πρώτο ημίχρονο σου έμεινε αυτή η εικόνα, αλλά και για ένα μικρό κομμάτι του δεύτερου. Στο υπόλοιπο ματς, είδαμε μία Σίτι που έπαιζε βιαστικά, δεν είχε καθαρό μυαλό και δεν απείλησε ουσιαστικά για την ισοφάριση.

Όπως είχα γράψει και στις στοιχηματικές μου επιλογές, φαβορί ήταν η ομάδα του Γκουαρδιόλα, αλλά όχι τόσο όσο την παρουσίαζαν. Μόνο και μόνο ότι ο Τούχελ είχε νικήσει τον συνάδελφο του δις σε δύο μήνες, είναι αρκετό για να πεις ότι θα είναι ένας αμφίρροπος τελικός.

Αυτό αποδείχθηκε και στο χορτάρι. Η Τσέλσι το ήθελε περισσότερο, το απέδειξε και το κατάφερε, με τις στιγμές που κρατάω εγώ να είναι ο Καντέ και όσα έκανε, αλλά και η αντιγραφή του Μάουντ από τον πανηγυρισμό του Ντρογκμπά το 2012.

Επειδή όμως είχα διαβάσει πολλά τις τελευταίες ημέρες για τον Πεπ Γκουαρδιόλα και το αν θεωρηθεί ο GOAT της προπονητικής εάν φτάσει στο τρίτο του Champions League, θέλω να σταθώ εκεί.

Σε μία συζήτηση που είχα το μεσημέρι του Σαββάτου για τον Ισπανό, ανέφερα πως ο Σερ Άλεξ και ο Βενγκέρ γελάνε αυτή τη στιγμή για ότι είναι ο καλύτερος προπονητής στην ιστορία. Οι υπόλοιποι με είπαν υπερβολικό και πως τον αδικώ.

Δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να συγκρίνεται μαζί τους. Οι αλχημείες που κάνει όταν η μπάλα καίει πραγματικά με κάνουν να βγαίνω από τα ρούχα μου. Το ποδόσφαιρο είναι ένα απαιτητικό άθλημα, αλλά τις περισσότερες φορές η απλότητα είναι η καλύτερη λύση.

Πολλοί χρησιμοποιούν τα μπάτζετ που έχει στην διάθεση του, και εγώ είμαι μέσα σε αυτούς. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι σε κάθε ομάδα που ήταν και ειδικά στην Μάντσεστερ Σίτι, είχε ένα τσουβάλι χρήματα να ξοδέψει για να δημιουργήσει αυτό που θέλει.

Μόνο στην Μπαρτσελόνα μπορείς να πεις ότι πέτυχε, όπου κατέκτησε και τα μοναδικά του Champions League. Οι θητείες του τόσο στην Μπάγερν Μονάχου, όσο και στους “Πολίτες”, είναι άκρως αποτυχημένες.

Άρα, πως μπορεί ένας προπονητής με μία επιτυχημένη θητεία και δύο αποτυχημένες να θεωρείται ο κορυφαίος όλων των εποχών; Στα δικά μου μάτια, είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους, τουλάχιστον της εποχής μας, αλλά μέχρι εκεί.

ΥΓ. Θέλω λίγο να σταθώ στο γκολ του τελικού και να γυρίσω πίσω στο μακρινό 2006 και στο Άρσεναλ-Μπαρτσελόνα. Ο Έντερσον βρήκε τη μπάλα με το χέρι εκτός περιοχής, όμως ο διαιτητής σωστά άφησε το παιχνίδι και ήρθε το γκολ. Γιατί όμως σε μία παρόμοια φάση, τότε ο Χάουγκε είχε αποβάλει τον Λέμαν, και ενώ η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα;

ΥΓ2. Ο Καντέ ήταν παντού στο γήπεδο και αδιαμφισβήτητα μετά από τη χθεσινή ημέρα, μπορεί να θεωρείται αυτή τη στιγμή ο καλύτερος μέσος του πλανήτη. Μήπως τον δούμε να σηκώνει και το Euro το καλοκαίρι, για να ολοκληρώσει με μία κούπα σε όλες τις μεγάλες συλλογικές και εθνικές διοργανώσεις από τα 30 του χρόνια;

ΥΓ3. Όπως φαίνεται, η αλλαγή προπονητή μεσούσης στη σεζόν για την Τσέλσι φέρνει συνήθως και ένα Champions League. Πολλοί, όπως και εγώ, κατηγόρησαν τον Αμπράμοβιτς που απέλυσε τον Λάμπαρντ, όμως το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει απολύτως.