Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει κάνει τη δική δυναστεία (πραγματικά δεν υπάρχει άλλη λέξη) στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει την Ευρωλίγκα εννέα φορές. Ούτε εγχώριο πρωτάθλημα να ήταν!

ΠΡΙΝ την απόλυτη σύγκριση Δες ΓΙΑΤΙ Ξεχωρίζει ο Stoiximan

Προπονεί από τη σεζόν 1991-1992 (όταν βρέθηκε από σπόντα στον πάγκο της Παρτίζαν) και έκτοτε έχει ξαποστάσει μόνο μία χρονιά, όταν έφυγε από τον Παναθηναϊκό για να αναλάβει τη Φενέρ.

Αυτοί είναι και οι δύο τελευταίοι σταθμοί της καριέρας του. Όχι όμως μόνο αυτό, είναι και οι πάγκοι στους οποίους κάθισε τα περισσότερα χρόνια. Στον Παναθηναϊκό πέρασε 13 χρόνια της προπονητικής του καριέρας, ξεκουράστηκε έναν χρόνο, όπως προαναφέρθηκε, για να αναλάβει τη Φενέρ από το 2013 μέχρι και το 2020. Επτά σεζόν, μόνο που ο απολογισμός μπορεί να γίνει στις έξι, καθώς η φετινή ελέω κορονοϊού δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Αναπόφευκτη η σύγκριση

Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο θητείες είναι αναπόφευκτη. Κι επειδή μόνο σε αυτούς τους πάγκους κάθισε τόσα χρόνια κι επειδή όπως και να το κάνουμε έχουμε μία «κόντρα» ανάμεσα σε δύο θητείες, μία σε ελληνική και μία σε τούρκικη. Και φυσικά δεν είναι μόνο οι τίτλοι. Είναι και το δέσιμο του Ομπράντοβιτς με τον κάθε σύλλογο. Ο Σέρβος είναι ένας έντονος χαρακτήρας. Δένεται, παθιάζεται, αγαπά, νευριάζει, επικροτεί, αλλά και τιμωρεί όταν χρειάζεται. Αυτό το χαρακτηριστικό μελιτζανί χρώμα στο πρόσωπό του κατά τη διάρκεια των αγώνων είναι σήμα κατατεθέν του Ζοτς.

Ο Ζοτς του Παναθηναϊκού

Παίρνοντας λοιπόν χρονικά τα πράγματα θα ξεκινήσουμε από τον Παναθηναϊκό. Σε 13 χρόνια παρουσίας κατέκτησε 11 πρωταθλήματα και 7 Κύπελλο Ελλάδας, αλλά και πέντε φορές την Ευρωλίγκα. Αναμφίβολα είχε τεράστια ρόστερ. Αυτό όμως δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία του. Έγινε σύνθημα στα χείλη των οπαδών, ανέδειξε παίκτες, τους απογείωσε πραγματικά, τους μετέτρεψε από «3άρια» σε «5άρια» (Μπατίστ), ή από επιθετικούς εκτελεστές σε αμυντικούς εξολοθρευτές (Χατζηβρέττας). Δέθηκε με την οικογένεια Γιαννακόπουλου όσο κανείς και κάποια στιγμή, έναν χρόνο μετά την κατάκτηση της τελευταίας Ευρωλίγκας ήρθε η ώρα να αποχωρήσει με ρεκόρ πρωταθλήματος 85.6% (381-64) και ρεκόρ Ευρωλίγκας 71.2% (198-80).

Ο Ομπράντοβιτς της Φενέρ

Και μόνο που δεν γράφουμε Ζοτς αλλά Ομπράντοβιτς θέλουμε να καταδείξουμε το προφανές. Μπορεί ο κόσμος της Φενέρ να τον έκανε και αυτός σύνθημα, αλλά ο Ομπράντοβιτς δεν απέκτησε ποτέ το δέσιμο που είχε με το τριφύλλι. Αυτό είναι ξεκάθαρο.

Παθιάστηκε, έκανε τη δουλειά του, έβγαλε στο παρκέ σημαντικές ομάδες, αλλά κακά τα ψέματα. Δεν υπήρχαν και πολύ μεγάλα περιθώρια να γίνει ακόμη καλύτερος και ο ίδιος. Πήγε στη Φενέρ ως ο άνθρωπος με τις οκτώ κατακτήσεις (και όχι με τις τρεις όπως πήγε στον Παναθηναϊκό). Είχε και πάλι πολύ μεγάλο μπάτζετ να διαχειριστεί, πήρε παίκτες, τους βελτίωσε, με άλλους δεν τα βρήκε και τελικά έφυγε από την Πόλη με μία κατάκτηση Ευρωλίγκας σε έξι χρόνια, 4 πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα και 3 Σούπερ Καπ Τουρκίας. Είναι λίγα; Σαφώς και όχι. Το ρεκόρ του στο πρωτάθλημα ήταν 68.2% (148-69) και στην Ευρωλίγκα 81.3% (214-49).

Η σύγκριση

Τα νούμερα μιλούν, αλλά φυσικά έχουν πάντα διαφορετικούς τρόπους να διαβαστούν. Αναμφίβολα ο Ομπράντοβιτς πέτυχε περισσότερο στην Ευρωλίγκα με τον Παναθηναϊκό με πέντε κατακτήσεις σε 13 χρόνια, αλλά σε ποσοστό νικών σε όλα τα παιχνίδια είχε μεγαλύτερο με τη Φενέρ. Επίσης σε εθνικό επίπεδο μπορεί να είχε περισσότερες νίκες με τον Παναθηναϊκό, αλλά το τούρκικο πρωτάθλημα είναι σαφέστατα πιο ανταγωνιστικό από το ελληνικό, όπου επί της ουσίας υπάρχουν δύο ομάδες. Στην Αθήνα επίσης ένιωσε πιο βολικά και πιο στέρεα σε σχέση με την Πόλη, στην οποία δεν βολεύτηκε ποτέ ιδιαίτερα.

Αυτό όμως στο οποίο θα πρέπει να συγκεντρωθούμε περισσότερο είναι το έργο στην Ευρωλίγκα και στον λόγο που πέτυχε περισσότερο στον Παναθηναϊκό. Το τριφύλλι είχε ήδη μία κατάκτηση πριν έρθει ο Ζοτς. Είχε μέγεθος στην Ευρώπη, όπως έχει όλο το ελληνικό μπάσκετ. Επίσης υπήρχε ελληνικός κορμός. Κάτι βασικό για τη διάρκεια μίας ομάδας. Στον αντίποδα, μέχρι να κατακτήσει ο ίδιος την Ευρωλίγκα με τη Φενέρ, καμία ομάδα από την Τουρκία δεν είχε πάρει ποτέ το τρόπαιο, ούτε καν είχε φτάσει τελικό. Αυτό λέει πολλά και δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία στην κατάκτηση του τίτλου της Φενέρ με τον Ομπράντοβιτς. Σίγουρα με τέτοιο ρόστερ μία κατάκτηση σε έξι προσπάθειες, δεν είναι και ότι καλύτερο, αλλά δεν πήγε σε μία ομάδα με μέταλλο όπως αυτό του τριφυλλιού.

Ο επόμενος σταθμός και η «καμένη γη»;

Όλα δείχνουν ότι ο Ομπράντοβιτς θα ξεκουραστεί την τρέχουσα σεζόν. Ευρωλίγκα δίχως αυτόν βέβαια είναι πιο φτωχή, αλλά θα πρέπει άπαντες να σεβαστούν την απόφασή του, εκτός κι αν υπάρχει ανατροπή της τελευταίας στιγμής.

Το ενδιαφέρον βέβαια πίσω από την αποχώρησή του είναι τι θα κάνει η Φενέρ τη νέα χρονιά. Διότι απ’ όπου φεύγει ο Σέρβος, οι ομάδες του κάνουν χρόνια να συνέλθουν. Αυτοί που δεν τον συμπαθούν λένε ότι αφήνει πίσω του καμένη γη.

Αλήθεια δεν είναι σίγουρα, αλλά δόση αληθείας υπάρχει. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει επιστρέψει ούτε καν σε φάιναλ φορ, ενώ η Ρεάλ περίμενε 14 χρόνια για να παίξει σε φάιναλ φορ από τη μέρα που πέρασε στη μετά-Ζοτς εποχή. Αναφέρουμε τα δύο πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ανάλογη κακή έκβαση είχαν και οι περιπτώσεις των Παρτίζαν, Μπανταλόνα, Μπενετόν, αλλά αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την ιστορική διαδρομή των συλλόγων.

Προς το παρόν λοιπόν, εκτός από τη μετά-κορονοϊού εποχή, μπαίνουμε και στη μετά-Ομπράντοβιτς εποχή στην Ευρωλίγκα, έστω και για μία σεζόν. Και περιμένουμε πια με ανυπομονησία τον επόμενο σταθμό. Διότι όπου πηγαίνει, είναι αυτός που αλλάζει τις ισορροπίες.