Ο Ολυμπιακός για πολλοστή φορά, πέταξε ένα ημίχρονο κι αυτό συμβαίνει κατά κόρον τη φετινή αγωνιστική περίοδο. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν στέκεται στις απουσίες που είχε και τον πλήγωσαν στους ψηλούς, όσο στην έλλειψη ενέργειας και προσπάθειας.

Είναι ξεκάθαρο πως η Μπασκόνια εκμεταλλεύτηκε την υπεροπλία της στους ψηλούς, όμως αυτό δεν είναι η μοναδική ανάγνωση για τη σημερινή ήττα. Ο Φολ έκανε πράγματα και θαύματα στην πρώτη περίοδο, αλλά η ζημιά έγινε από τον Ντράγκιτς, τον Πολονάρα και τον Πίτερς. Ο λόγος; Οι βοήθειες και τα νταμπλ τιμ των Πειραιωτών άφηναν τις ισπανικές νάρκες από την περιφέρεια να σκάνε στο καλάθι και να παγώνουν το ΣΕΦ. Αυτή ήταν όλη η ιστορία του αγώνα, αν και όλοι μας απορούσαμε εκ νέου, για ποιο λόγο ο Ολυμπιακός μπήκε πάλι κρύος στο παρκέ. Ο Ιβάνοβιτς το διάβασε αυτό κι έδωσε εντολή για γρήγορες επιθέσεις κι άμεσες εκτελέσεις. Αυτό βοήθησε τους σουτέρ των φιλοξενούμενων, να πατήσουν καλά στα πόδια τους και να βρουν ψυχολογία.

Ο Χασάν Μάρτιν δεν μπήκε στο πνεύμα της αναμέτρησης, όπως και ο Σακίλ Μακίσιk, ο οποίος επέμεινε σε εκνευριστικό βαθμό στο τρίποντο. Δεν είναι το δυνατό σημείο του παιχνιδιού του κι όταν το κατανόησε, έγινε το εργαλείο πολυτελείας του Ολυμπιακού. Βέβαια αυτό συνέβη και με τον Κώστα Σλούκα, που ακόμα μοιάζει μερικώς μπερδεμένος με το ρόλο στην ομάδα του. Νομίζω η αντικατάσταση του στο 60-67, ήταν λάθος από τον “coach B”, αφού ο 30χρονος γκαρντ ένιωθε ζεστός και ο Σπανούλης που μπήκε, έκανε μαζεμένα δύο λάθη κι αντίο ζωή.

Νομίζω πως η απουσία ενός ψηλού αθλητή, όσο απλό κι αν ακούγεται αποδείχτηκε καθοριστική για τους Πειραιώτες. Για την ακρίβεια ο Ζαν Σαρλ προσωπικά μου φάνηκε να λείπει σε υπερθετικό βαθμό, όπως και ο Έλις. Με τα αν όμως δεν γράφεται ιστορία, άρα δεν έχει νόημα κι ενδιαφέρον να μιλάμε για τους αθλητές, που βρίσκονταν στα πιτς. Δεν είναι δίκαιο για τους παίκτες που πάλεψαν, όπως έκανε ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης. Ο Έλληνας διεθνής πήρε την ευκαιρία του κι απέδειξε πως αξίζει καλύτερης μεταχείρησης, ενώ δεν ισχύει το ίδιο για τον Αντώνη Κόνιαρη. Ο νεαρός μοιάζει ξενερωμένος, όμως όταν πατάει στον αγωνιστικό χώρο είναι αναγκασμένος να τα δίνει όλα.

Ο γέγονε γέγονε και πλέον ο Ολυμπιακός έχει ν’ανέβει Γολγοθά, καθώς θα ταξιδέψει σε Μόσχα, Βαρκελώνη και Βελιγράδι κι όποιος αντέξει. Το πρόγραμμα είναι επίπονο, αβυσσαλέο και χρειάζεται τιτάνια προσπάθεια και περισυλλογή, ώστε άπαντες να μείνουν ψύχραιμοι. Η Euroleague κρύβει εκπλήξεις και πάμπολλες λακούβες.

ΥΓ: Ο Πιερ Χένρι ήταν καταπληκτικός. Δεν συνηθίζω να υμνώ τους αντιπάλους των ελληνικών ομάδων, όμως ενάντια στους αιώνιους, έκανε πράγματα και θαύματα.

ΥΓ2. Η κατάρα πάνω από τη Μακάμπι του Γιάννη Σφαιρόπουλου συνεχίζεται. Αυτή τη φορά δέχτηκε τετράποντο (Πάντερ) και στην παράταση υπέκυψε και στο Μιλάνο. Κάποτε θα γυρίσει.