Σε ένα ντέρμπι, πάντοτε θα υπάρχει κίνητρο. Σίγουρα ακούγεται κλισέ και ίσως να είναι. Ωστόσο, έχει τέτοια πέραση γιατί έχει μια γερή βάση. Η βαθμολογία μπορεί να δημιουργούσε την ψευδαίσθηση πως αυτό δεν ήταν εκεί. Όμως αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα, παρότι περνούσε απαρατήρητο.

Όπως θεωρώ πως ο ίδιος ο οργανισμός του Δικεφάλου είχε δημιουργήσει στον εαυτό του, μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, χωρίς αυτό να πιστοποιείται από την εικόνα του στον αγωνιστικό χώρο. Σε μια τακτική που ακολουθούσε κάποια χρόνια πριν. Καλυμμένη από τον μανδύα της επέκτασης του αήττητου σερί. Τα προβλήματα κρυβόντουσαν άτακτα στην ντουλάπα, μέχρι που αυτή «έσκασε» από την έλλειψη χώρου με το αποτέλεσμα να είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Ο Πάμπλο έχει ένα μικρό μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κομμάτι. Γιατί επικοινωνιακά, αλλά και πρακτικά απέτυχε παταγωδώς. Η παραδοχή του μετά την βαριά ήττα στο «Καραϊσκάκης» ήταν ένα καλό σημάδι, πως βαδίζει στον σωστό δρόμο. “Ο Μαρτίνς δουλεύει την συγκεκριμένη ομάδα 2,5 χρόνια, εμείς μόνο 2,5 μήνες…” και δεν έχει άδικο. Ο Ολυμπιακός φαντάζει τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο κάτω, σε σχέση με τα περσινά, υψηλά στάνταρ. Όμως ο Πορτογάλος και την ικανότητα έχει και την γνώση να μακιγιάρει τα προβλήματα του συνόλου του, χωρίς ωστόσο να τα αγνοεί.

Κανείς δεν είπε πως ο Ουρουγουανός τεχνικός δεν πρέπει να έχει την ευκαιρία του και να κριθεί κάτω υπό ένα διαφορετικό πρίσμα. Αλλά και ο ίδιος θα πρέπει να δείξει πως προσφέρει κάτι στο αγωνιστικό dna του Δικεφάλου, εκτός από το γυαλιστερό μάτι που διακρίνει τους ποδοσφαιριστές του. Και οι κινήσεις του στο μεταγραφικό παζάρι, έρχονται σε απόλυτη αρμονία με το ποδοσφαιρικό του εγχείρημα. Ή απλά με μια λέξη… στοίχημα.

Για να περάσουμε λίγο και στα του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να βάλει δύσκολα στον Ολυμπιακό και να σταθεί τακτικά άρτια στο πρώτο ημίωρο της αναμέτρησης. Η σωστή πίεση αλλά και η κατοχή της μπάλας δεν επέτρεψαν στην ομάδα του Μαρτίνς να αναπτυχθεί και φυσικά, να απειλήσει ουσιαστικά. 30 λεπτά ωστόσο, ποτέ δεν είναι ικανά να σου χαρίσουν μια αναμέτρηση. Και μόλις αυτή η πίεση και η τακτική προσήλωση εξασθένησαν, το ματς ξεκίνησε από διαφορετική βάση.

Ένα μεγάλο κομμάτι στην μέτρια φετινή εικόνα του Ολυμπιακού ήταν και το γεγονός πως δεν είχε καταφέρει να πάρει απολύτως τίποτα από τις μεταγραφές του, με μοναδική εξαίρεση τον αρχοντικό Εμβιλά. Ρέαμπτσιουκ και Μπρούμα έχουν μπει στην ερυθρόλευκη εξίσωση και προσφέρουν ταχύτητα -μαζί με την ταυτόχρονη παρουσία του Καμαρά- που τόσο έλειπε από την συγκεκριμένη ομάδα. Μια τριάδα που επιτρέπει στον Αραμπί να δείξει γιατί είναι το απόλυτο φορ του πρωταθλήματος. Γιατί όσο καιρό ξελάσπωνε τον μέτριο Ολυμπιακό με το φονικό του ένστικτο, ο κόσμος είχε ξεχάσει την οργανωτική του δεινότητα.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία πως το φετινό πρωτάθλημα είναι μιας ταχύτητας. Με τον Ολυμπιακό να θριαμβεύει σε ένα ντέρμπι που έγινε, όπως ειρωνικά κυκλοφορεί στον περίγυρο, στην εποχή των παγετώνων. Δυστυχώς ωστόσο για το αγνό ποδοσφαιρικό κοινό μετά το αποψινό, έδειξε πως οι άμεσοι αντίπαλοι του έχουν πολύ δρόμο ακόμη για να φτάσουν ξανά στο σημείο να γίνουν ανταγωνιστικοί. Σε μια βδομάδα μάλιστα που ΑΕΚ και ΠΑΟΚ δέχτηκαν ισχυρά πλήγματα. Τόσο αγωνιστικά, όσο και επικοινωνιακά.