Ολοκληρώθηκε το 49ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων με τη ΔΕΚΑ ν’ αναδεικνύεται πρωταθλήτρια, όπως συνέβη και στους εφήβους, δείχνοντας πως έχει κάνει βήματα προόδου στα τμήματα υποδομής. Παρακολουθήσαμε τα περισσότερα παιχνίδια, ώστε να δούμε ποιο είναι το «αύριο» του ελληνικού μπάσκετ και η αλήθεια πως τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα.

Υπάρχει ταλέντο, αφού είδαμε παιδιά σαν τον Λευτέρη Λιοτόπουλο και τον Νεοκλή Αβδάλα να είναι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι εντυπωσιακοί. Ο γκαρντ της ΔΕΚΑ αναδείχτηκε MVP του τουρνουά, ενώ ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού ήταν εντυπωσιακός στον ημιτελικό και τον μικρό τελικό, δείχνοντας ψήγματα του ταλέντου του. Βέβαια δεν έχει νόημα να μιλάμε μεμονωμένα για κάποια παιδιά, καθώς τώρα πρέπει να δουλέψουν ακόμα περισσότερο και να δείξουν πως αξίζουν ευκαιρίες, ώστε να παίξουν μπάσκετ σ’ επαγγελματικό επίπεδο.

Πάμε και στα πραγματικά σημαντικά του ελληνικού μπάσκετ, που δυστυχώς η κατάσταση δεν αλλάζει. Είναι απαράδεκτο να βλέπουμε μικρά παιδιά, ν’ αγωνίζονται λες κι είναι μπαρουτοκανισμένοι αθλητές εθνικών κατηγοριών. Τι εννοούμε μ’ αυτό; Σ’ ένα πρωτάθλημα που αγωνίστηκαν παίκτες γεννημένοι το 2006 και το 2007, παρακολουθήσαμε άμυνες ζώνης, πολλά σκριν κι ακόμα περισσότερα post up. Δεν είδαμε αιφνιδιασμούς, καταστάσεις iso (δηλαδή ένας εναντίον ενός) και φυσικά η περιφερειακή εκτέλεση ήταν κάτω του μετρίου. Μιλάμε για πράγματα που η νέα διοίκηση της ΕΟΚ. είχε υποσχεθεί πως θα δώσει βάση στα βασικά του μπάσκετ και θ’ ασχοληθεί με τη βάση. Μήπως έγιναν τίποτα προπονήσεις με σκοπό τη βελτίωση και την εξέλιξη των παιδιών; Τα παιδιά ΤΩΡΑ πρέπει να τους δοθεί το ελεύθερο να τρέξουν στο ανοιχτό γήπεδο, να σουτάρουν, να κάνουν λάθη γιατί μόνο έτσι θα βελτιωθούν και θα περάσουν στο επόμενο επίπεδο. Τα πολλά συστήματα σ’ αυτή τη φάση είναι μπελάς, τους κρατάνε πίσω κι αυτό το είδαμε επί του πρακτέου.

Βλέπει κανείς κάποια αλλαγή ή ενδιαφέρον για το αναπτυξιακό; Τα παιχνίδια στην Καρδίτσα ήταν «άνοστα», τα παιδιά φαίνεται να έμειναν στάσιμα και το μέλλον, φαντάζει δυσοίωνο. Έχουμε γράψει ξανά πως ο κύριος Λιόλιος και οι συνεργάτες του, θα κατάστρωναν πλάνο για το αναπτυξιακό, όμως το μόνο που κάνουν είναι να φωτογραφίζονται με τους νεαρούς παίκτες και να μην κάνουν κάτι ουσιαστικό για τις μικρές ηλικίες. Ποια είναι η κοινή συλλογιστική για το μπάσκετ, που μας έλεγαν πριν εφτά οχτώ μήνες; Για την ώρα δεν υπάρχει καμία και όλα δυστυχώς λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο…

ΥΓ. Εδώ να ευχηθούμε καλή επιτυχία σε όλες τις μικρές εθνικές, που σιγά σιγά ξεκινάνε την προετοιμασία τους για τα τουρνουά της FIBA. Ξαναγράφουμε αυτοσκοπός δεν πρέπει να είναι τα μετάλλια, αλλά το σωστό μπάσκετ ώστε το σπορ να παραμείνει σε υψηλό επίπεδο στη χώρα μας.

ΥΓ2. Πολύς λόγος γίνεται για τις κλήσεις σε όλα τα κλιμάκια των εθνικών ομάδων, κάτι που πρέπει να προβληματίσει, τους προπονητές και τους υπευθύνους της ομοσπονδίας. Οι φωνές είναι πολλές…