Στο άκουσμα -και μόνο- της απουσίας του Καμαρά από την αποψινή κομβική αναμέτρηση του Ολυμπιακού κόντρα στη Μαρσέιγ, το ερυθρόλευκο κοινό σάστισε. Ο Πέδρο Μαρτίνς, ακόμα και εάν ήξερε πως το τεστ κορωνοϊού στο οποίο είχε υποβληθεί ο Αφρικανός μέσος ήταν θετικό, νωρίτερα από ό,τι έφτασε στα δικά μας αυτιά, ο χρόνος αναπροσαρμογής των πλάνων του δεν ήταν ο επιθυμητός.

Ο Πορτογάλος πρέπει να ένιωσε σαν κάποιος να του έβαλε τρικλοποδιά, να έφαγε τα μούτρα του και λίγες ώρες αργότερα να έπρεπε να πρωταγωνιστήσει σε διαφήμιση γνωστής μάρκας οδοντόπαστας. Χωρίς τον Καμαρά, το κέντρο του Ολυμπιακού χάνει την σκληράδα του, την τρομερή του ικανότητα στο κάθετο τρέξιμο, την ακατάπαυστη πίεση της πρώτης πάσας. Ειδικά εάν συνυπολογίσει κάποιος πως το νεοσύστατο δίδυμο θέλει να φάει πολλά ψωμιά ακόμη παρέα, ώστε ο Μπουχαλάκης να βρει την σχεδόν καρμική χημεία που είχε με τον Γκιγέρμε.

Φυσικά όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν εν ριπή οφθαλμού. Ο Πορτογάλος τεχνικός δεν ενέδωσε στην ασφυκτική πίεση των ουδέτερων παρατηρητών για άμεση ενσωμάτωση των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων σε καμία από τις χρονιές του στο Λιμάνι, θα το έπραττε φέτος; Και πολύ ορθά μάλιστα. Ακόμα και σε μια χρονιά ειδικών συνθηκών, που ο κορωνοϊός του στερεί πολύτιμα γρανάζια της καλοδουλεμένης μηχανής του, εκείνος επιλέγει να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Το μονοπάτι της επιτυχίας.

Ε ναι ο Ολυμπιακός έχει πετάξει όλα τα πρώτα του φετινά. Κάθε αγωνιστική ξυπνάει μνήμες από τη προηγούμενη. Παγιδευμένος σε μια ατέρμονη λούπα, φέρνει εις πέρας την δουλειά στο δεύτερο ημίχρονο σχεδόν νομοτελειακά. Ίσως και επιλεκτικά μέχρι, ο Πορτογάλος τεχνικός να δει πως η ομάδα του φτάνει στα απαιτούμενα στάνταρ για να υπηρετήσει το αρχικό πλάνο του. Ενδιαφέρει κανέναν; Όσο έρχονται τα αποτελέσματα που κερδίζουν χρόνο, δεν νομίζω.

Το ερυθρόλευκο παζλ είναι οφθαλμοφανές πως δεν έχει τελειοποιηθεί. Και με το επιβεβαιωμένο κρούσμα του Μαντί Καμαρά ήρθε να βάλει ένα ισχυρό τείχος ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω. Και αυτό γιατί από τις αρχικές επιλογές του Πορτογάλου δυο πράγματα ήταν εμφανή. Πρώτον η προφύλαξη των μπακ με την ταυτόχρονη παρουσία τόσο του Μασούρα, όσο και του Ραντζέλοβιτς στα δυο άκρα και δεύτερον, οι βοήθειες που θα έδιναν οι δυο ποδοσφαιριστές ανάμεσα στους χώρους που είχαν κληθεί να καλύψουν και με το παραπάνω, οι δυο κεντρικοί χαφ του.

Τολμώ να πω, πως φέτος η ομάδα του Πειραιά έχει χάσει την δυναμική της στα ακραία μπακ. Έστω και βραχυπρόθεσμα γιατί μπορεί ο Χολέμπας να είναι φανερά βελτιωμένος σε σχέση με την ανησυχητική εκκίνηση του, ωστόσο ούτε αποκτήθηκε ως ο αντικαταστάτης του Τσιμίκα, ούτε του ζητήθηκε παίξει τον ρόλο αυτό. Ο Ολυμπιακός φαίνεται ξεκάθαρα πως σε αυτό το κομμάτι της σεζόν έχει σημείο αναφοράς την δεξιά του πλευρά με τον Ραφίνια να έρχεται σε επαφή με την μπάλα αρκετές φορές, γεγονός που ωστόσο εικάζω πως θα αλλάξει με την ενσωμάτωση των Βινάγκρε και Μπρούμα στην αριστερή ερυθρόλευκη πτέρυγα.

Ο Ολυμπιακός έφτασε απόψε σε μια σπουδαία νίκη τόσο για την οικονομία του ομίλου, όσο και για το πρώτο οχυρό που πρέπει να κατακτήσει (για την τρίτη θέση μιλάμε) γιατί, αυτός ο Ολυμπιακός που έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια ο Μαρτίνς, δεν συμβιβάζεται με την μετριότητα. Έχει επιμονή και επιμονή, ξέρει το που να χτυπήσει και με ποιο τρόπο, προκειμένου να φτάσει σε αυτό που του πραγματικά του αναλογεί.

Ο Αχμέντ Χασάν που έχει λοιδορηθεί πολλάκις από την πλειοψηφία του κόσμου, απόψε έγινε ο παίκτης που όλοι πίνουν νερό στο όνομα του. Όμως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν. Γιατί, όλα είναι θέμα οπτικής. Εάν ο Αιγύπτιος αντιμετωπιστεί ως ενδεκαδάτος ποδοσφαιριστής, τότε καταλαβαίνω μερική από την καλοπροαίρετη κριτική. Αλλά δεν είναι τέτοιος. Ο Πορτογάλος τεχνικός ωστόσο επέμενε τόσο στην παραμονή του, γιατί ήξερε πως σε τέτοιες καταστάσεις ειδικών συνθηκών, που θα αναγκαστεί να μεταποιήσει το σύστημα του για μικρά χρονικά διαστήματα, ο Κούκα είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμος. Η επιτομή του target man. Μια επαφή, μια τελική προς την εστία, ένα γκολ. Τόσο απλά.

Ή αν επιθυμείτε, πιο λιτά, σχεδόν λακωνικά. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να φτάσει σε μια ακόμη σπουδαία νίκη, γιατί πολύ απλά ο Πέδρο Μαρτίνς είναι το κέρας της αφθονίας για την ομάδα του Λιμανιού, “the gift that keeps on gifting”. Όπως ακριβώς και η αγαπημένη τροφός του Διός του, που δεν ήταν άλλη από την Αμάλθεια, του πρόσφερε ό,τι χρειαζόταν, όποτε το χρειαζόταν, έτσι ακριβώς και ο Πέδρο Μαρτίνς αποτελεί την πηγή που ξεχειλίζει από λύσεις, όταν Ολυμπιακός τις έχει ανάγκη. Μια πηγή, που δεν στερεύει ποτέ…