Σαφέστατα στόχος κάθε ομάδας είναι η νίκη. Υπό αυτό το πρίσμα ο Παναθηναϊκός που μπορεί άνετα πλέον να ξεκινήσει και με ένα εμφατικό 5-0 την σεζόν στην πολύ πιο δύσκολη και ανταγωνιστική φέτος Euroleague, έχει κάθε δικαίωμα να είναι χαρούμενος από την επικράτηση επί μίας ομάδας που φέτος φιλοδοξεί –και έχει όλα τα εχέγγυα- να φτάσει πολύ ψηλά.

Ο Πασκουάλ όμως σίγουρα μετά το τέλος του αγώνα, βλέποντας το video του αγώνα θα προσπαθεί να διορθώσει πολλά κακώς κείμενα που είδαμε σε έναν αγώνα που παρακολουθήσαμε ένα… διαφορετικό Παναθηναϊκό από ότι περιμέναμε.

Όχι πως είναι απαραίτητα άσχημο αυτό. Επίφοβο είναι σίγουρα. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να ζει εσαεί στον αστερισμό του Νικ Καλάθη, εκτός και αν βρει τρόπο να τον κλωνοποιήσουν.

Οι πράσινοι δεν είναι διαφορετική ομάδα μόνο όταν ο Καλάθης είναι στον πάγκο για ανάσες, αλλά ακόμα και όταν δεν είναι αυτός που θα κυνηγήσει τον παίκτη που θα αποτελέσει τον βασικό άξονα των επιθέσεων από την περιφέρεια, του αντιπάλου.

Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός μπερδεύτηκε λίγο ως προς την επιλογή του στην άμυνα. Έπαιζε side τον Oυιλμπέκιν αλλά με αλλαγές όταν αυτός έπαιρνε τα σκριν.

Η Μακάμπι το περίμενε ως προς το δεύτερο σκέλος και του απαγόρευσε την τριπλή αλλαγή στους ψηλούς, τραβώντας το «4άρι» μακριά από την ρακέτα. Κάπως έτσι δικαιολογείται και ο μικρός αριθμός των ριμπάουντ των «πράσινων» ψηλών», μιας και αυτοί έμεναν στο τρίποντο, μακριά από την μπάλα.

Αν και περιμέναμε, το κόλπο με τις αλλαγές να έχει δουλευτεί πολύ από τον Παναθηναϊκό, που είναι μία ομάδα που μπορεί να παίξει τέτοιου είδους άμυνα, η αντιμετώπιση πολύ απλών πικ ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό της λάθος.

Εξού και εύκολα καλάθια. Ο ψηλός πολλές φορές μπερδεύτηκε μιας και όταν παίζεις side πρέπει να είσαι πιο πίσω καλύπτοντας χώρο και όταν παίζεις αλλαγή να είσαι κοντά στον παίκτη σου για να αλλάξεις δυναμικά. Ο Ουιλμπέκιν με μία απλή τρίπλα αλλαγής κατεύθυνσης έσπαγε την άμυνα άρνησης των πρασίνων και από εκεί και πέρα άρχιζε το πανηγύρι.

Φάνηκε σαν ο Παναθηναϊκός να έχει δούλεψει πάρα πολύ στις συνεργασίες στην άμυνα, αλλά να στερείται δουλειάς στην προσωπική άμυνα. Κάτι που είναι βασικό για να υπάρξουν και οι συνεργασίες μετά.

Αν ο παίκτης που μαρκάρει την μπάλα δεν μπορεί να οδηγήσει τον αντίπαλο του εκεί που πρέπει, τότε η συνεργασία πάει περίπατο και παίκτες με το ταπεραμέντο του Ουιλμπέκιν μπορούν να σε καταστρέψουν.

Για αυτό φάνηκε και τόσο ξεκάθαρα πόσο σημαντική ήταν η επιρροή του Θανάση στο παιχνίδι, που λόγω αθλητικών προσόντων μπορεί να παίξει άμυνα οποιονδήποτε. Αν και χθες η αλήθεια είναι ότι μας εξέπληξε ευχάριστα και με τα επιθετικά του προσόντα. Έδειξε δείγματα πολύ σκληρής δουλειάς όλο το καλοκαίρι που μας πέρασε πάνω σε αυτό το επίπεδο.

Ο Πασκουάλ λοιπόν, θα πρέπει να βρει τρόπο να κάνει πιο εύκολο το πλάνο του, που θέλει τον Παναθηναϊκό να οδηγεί σε άμυνες συνεργασίας τους αντιπάλους του και να αποφύγει το ένας εναντίον ενός. Αλλιώς θα πηγαίνει πάντα σε αλλαγές χάντμπολ όπως με την Μακάμπι φιλοδοξώντας να κουράσει τον αντίπαλο του.

Κάτι που πέτυχε και σαφώς δεν είναι άσχημο. Όπως προείπαμε όμως, είναι επίφοβο…

Επιθετικά το isolation game σε τρανζίσιον είναι κάτι που μάλλον θα δούμε πολλές φορές φέτος, ενώ ο Παναθηναϊκός προσπάθησε πάρα πολύ να πάει την μπάλα σε επιθέσεις κοντά στο καλάθι, είτε με post up ακόμα και κοντών και υπερφόρτωση της ρακέτας ή με πάτημα στους ψηλούς και κινήσεις με of the ball σκριν.

Θέλει δουλειά αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα προσέγγιση επιθετικά, με τον Ισπανό τεχνικό να έχει αρκετά απλά plays που όμως δίνουν πολλές επιλογές στον Καλάθη για πάσα. Σίγουρα ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να γίνει πιο γρήγορος, μιας και είδαμε πολλές φορές να πηγαίνει σε επιθέσεις στο τέλος του χρόνου και δεν θα μπαίνουν όλα τα τρίποντα, σαν αυτό του Τόμας.

Το κακό είναι και εδώ μπαίνουν πολλά ερωτηματικά για άλλη μία φορά, για το τι θα γίνεται όταν ο Καλάθης κουράζεται. Ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ κακός επιθετικά με τον Λεκαβίτσιους οργανωτή στο πρώτο ημίχρονο, με την μπάλα να μένει στα χέρια των πρασίνων.

Και όταν… έσφιξαν τα γάλατα στο τέλος, ο Πασκουάλ, όπως έκανε και πέρυσι, προτίμησε τον Παππά πλέι μέικερ από τον Λιθουανό. Παραμένει η ερώτηση λοιπόν, για ποιον λόγο παρέμεινε ο αξιαγάπητος κατά τα άλλα «Λέκα» στους πράσινους.

Ώρα για γκρίνια σαφώς και δεν είναι. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τον χρόνο του για να δέσει, αλλά δεν θα έχει και την πολυτέλεια να μην διορθώνει άμεσα τα λάθη του. Μην ξεχνάμε ότι κάθε χρόνο, στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης, γινόντουσαν ήττες μη αναστρέψιμες όπως φαινόταν στο τέλος.

Όσον αφορά τους παίκτες, όλοι θα πουν για τον Λοτζέσκι και καλά θα κάνουν και μακάρι να παραμείνει υγιής για να βοηθήσει όπως μπορεί τους πράσινους. Σοβαρός, μετρημένος και πειθαρχημένος σε αυτό που πρέπει να κάνει στο παρκέ. Για τον Θανάση τα είπαμε, πολύ καλύτερος ο Μήτογλου, πολύ σοβαρός ο Λάνγκφορντ και εξαιρετικός σαν «4άρι» κυρίως στην άμυνα ο Τόμας, ενώ Γκιστ και Λάσμε σε άλλα παιχνίδια, θα πάρουν περισσότερη βοήθεια και από Βουγιούκα ή Παπαγιάννη, για να έχουν και περισσότερες ανάσες.

Οι δύο τους μαζί στο παρκέ, πάντως, δεν φαίνεται ότι είναι καλή επιλογή.

Τέλος, ο Παπαπέτρου, πλήρωσε δύο δικές του λάθος άμυνες (αντί για αλλαγή πήγε σε under) και για αυτό έμεινε στον πάγκο τόση ώρα. Είναι τεράστιο πλεονέκτημα για έναν προπονητή όμως, να βλέπει τον παίκτη που σίγουρα έχει… μπινελικώσει κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και στα αποδυτήρια, να μπαίνει κρύος στο τέλος και να είναι καθοριστικός.

Ο Παναθηναϊκός εν κατακλείδι, στον αγώνα με την Μακάμπι έδειξε ότι χρειάζεται χρόνο για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα που θέλει. Το ότι κέρδισε μία ομάδα που θα κάνει πολλές… κηδείες σε όλη την διοργάνωση είναι ότι καλύτερο μπορούμε να εξαγάγουμε από αυτό το ματς.