Οι ίδιες παθογένειες στη Λα Φοντέτα, ταξίδεψαν και μέχρι τη Φερνάντο Μπουέσα Ρίνα. Ο Παναθηναϊκός ήταν ανταγωνιστικός για περίπου 30 λεπτά, όμως κατέρρευσε στο τελευταίο δεκάλεπτο και γνώρισε βαριά ήττα από τη Μπασκόνια με 93-72.

Νομίζω είναι περιττό και κουραστικό ν’αναφερθώ στα πράσινα μετόπισθεν, που ήταν εκ νέου ανοιχτά σαν ένας πελώριος ωκεανός. Εικάζω πως υπάρχει αδυναμία θέλησης και εγωϊσμού στους παίκτες κι αυτό είναι ευθύνη του προπονητή. Παρακολούθησα άπειρες φορές τον Νέντοβιτς (ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ να τον περνάει με ντρίμπλα ο Πίτερς), τον Φόστερ (προκλητικά αδιάφορος), τον Σαντ-Ρος (μοιάζει μπερδεμένος) και τον Μποχωρίδη (άπειρος και άγουρος για τη μεγάλη σκηνή της Euroleague) να μην προβαίνουν σ’ένα σκληρό φάουλ. Αντίθετα οι Βιλντόζα, Χένρι, Ντράγκιτς και σχεδόν όλοι οι Βάσκοι κατέβαζαν τα χέρια των αντιπάλων τους, προκειμένου να προστατέψουν το καλάθι. Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς είναι σκληρός προπονητής και φαίνεται η σφραγίδα του στη Μπασκόνια. Δυστυχώς ακόμα ο Βόβορας προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει στους αθλητές του μία φιλοσοφία που παντρεύει το γρήγορο μπάσκετ με δυνατή άμυνα, όμως το μυαλό του βρίσκεται σε τρικυμία εν κρανίω.

Η περιφερειακή άμυνα τα έκανε μούσκεμα και σήμερα. Αυτή ήταν η αχίλλειος πτέρνα του ΠΑΟ στα δύο παιχνίδια της Ισπανίας κι έχω βαρεθεί να βλέπω παίκτες να ζεσταίνονται στην πλάτη των πρωταθλητών Ελλάδος. Πρώτα ήταν ο Μίτσιτς, πριν δύο μέρες ο Πρέπελιτς κι απόψε το βράδυ ο Βιλντόζα με τον Χένρι. Για τα τέσσερα τρίποντα του Άλεξ Πίτερς φταίνε ξεκάθαρα οι Ουάιτ και Μήτογλου, που νοητικά βρίσκονταν σ’άλλο γήπεδο. Ειδικότερα ο Έλληνας φόργουρντ-σέντερ ήταν υπερβολικά σοφτ κι ώρες ώρες μοιάζει χαμένος στο διάστημα. Το προπονητικό σταφ του φώναζε συνέχεια, όμως δεν άλλαξε τίποτα.

Η τελική διαφορά των 21 πόντων, αδικεί την εμφάνιση του τριφυλλιού, όμως είναι μία σφαλιάρα, που θα θορυβήσει όλο το οικοδόμημα. Ο Νεμάνια Νέντοβιτς είναι εντυπωσιακός στο μάτι, όμως από ουσία χωλαίνει. Ο Σέρβος κάνει εύκολα λάθη κι επιτέλους κάποιος να του κόψει το κακό συνήθειο να πασάρει όταν βρίσκεται στον αέρα.

Ο Παναθηναϊκός βιώνει μία δύσκολη περίοδο και το γεγονός πως απουσιάζουν οι φίλαθλοι από τις κερκίδες, ίσως του κάνει καλό. Η πίεση των φιλάθλων και ο αφορισμός θα λειτουργούσε ανασταλτικά στην ψυχοσύνθεση αθλητών και προπονητή. Η περίοδος χάριτος νομίζω τελείωσε και τώρα θα έχουμε την εκκίνηση ενός διαστήματος με άγχος για το αποτέλεσμα. Το ραντεβού με την Μπάγερν την ερχόμενη βδομάδα, θα είναι ένα τεστ αντοχής για όλο το τριφύλλι. Δεν αντέχεται πέμπτη συνεχόμενη ήττα για ένα κλαμπ σαν τον ΠΑΟ, όσο και να έχει χαμηλώσει ο πήχης των φιλοδοξιών…

ΥΓ. Καλό μάθημα για τον Φόστερ το αποψινό ματς. Ο γκαρντ οφείλει να κατανοήσει σε ποιον σύλλογο έχει έρθει και τι ευκαιρία παρουσιάζεται στην καριέρα του.

ΥΓ2. Για τον Ζακ Όγκαστ η άποψη μου δεν αλλάζει. Μακάρι να διαψευστώ όμως η Euroleague είναι too much για τον ομογενή σέντερ.

ΥΓ3. Τη φωτογραφία δεν την επέλεξα επίτηδες. Ο Τζεκίρι σχεδόν βούτηξε για μία κατοχή, με τους Παπαπέτρου και Μποχωρίζη να τον κοιτάζουν. Μία εικόνα χίλιες λέξεις…