Η 15η του Απρίλη σίγουρα αποτελεί μία μαύρη μέρα για την ιστορία του ποδοσφαίρου, της Λίβερπουλ και για τον παγκόσμιο αθλητισμό γενικότερα.

Οπαδοί έφυγαν από το σπίτι τους και δεν κατάφεραν να επιστρέψουν ποτέ σε αυτό, έχοντας επιλέξει να δουν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που τους οδήγησε στον θάνατο. Αυτό από μόνο του αποτελεί μαύρη κηλίδα στην ιστορία του αθλήματος κι όχι απλά του συλλόγου που το βίωσε, το αντιμετώπισε, προσπάθησε να κλείσει πληγές, να έρθει αντιμέτωπος με προσπάθειες συγκάλυψης και επίρριψης ευθυνών σε λάθος άτομα και να υπάρξει κυνήγι δικαίωσης επί δεκαετίες…

Εκείνος ο ημιτελικός του Κυπέλλου στο Σέφιλντ ανάμεσα στην Λίβερπουλ και την Νότιγχαμ Φόρεστ θα γινόταν ο τελευταίος αγώνας που θέλησαν να δουν 96 ψυχές, οι οποίες παρακολουθούν πλέον την αγαπημένη τους ομάδα με την κόκκινη φανέλα από ψηλά, δίνοντας ώθηση όπως το κάνει και ο υπόλοιπος κόσμος κάθε φορά στο «Άνφιλντ».

Κι όταν το You ‘ll never walk alone ακούγεται δυνατά και ανατριχιάζει τον κόσμο, εκείνοι που «έφυγαν» στην τραγωδία του Χίλσμπορο, αγκαλιάζονται και τραγουδούν μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο της Λίβερπουλ…