Η Αργεντινή κατέκτησε την πολυπόθητη κορυφή της Λατινικής Αμερικής επί εποχής Λιονέλ Μέσι με τον καλύτερο τρόπο. Μέσα στο “σπίτι” της μισητής αντιπάλου, της Βραζιλίας.

Βέβαια, για να φτάσει ο θρύλος της Μπαρτσελόνα σε αυτή τη θέση, που ήθελε όσο τίποτα άλλο τα τελευταία χρόνια, χρειάστηκε να περάσει πολλά καλοκαίρια προσπαθώντας, με έξι Copa America σε 14 χρόνια, μαζί με το φετινό.

Σε αυτές τις προηγούμενες πέντε προσπάθειες, έφτασε τις τρεις φορές μέχρι την πηγή, όμως για κάποιο λόγο δεν μπόρεσε να πιει νερό. Το 2021 θα το θυμάται για πάντα, οδηγώντας την “Αλμπισελέστε” μέχρι τον τελικό, και εκεί οι υπόλοιποι ανέλαβαν δράση επιτέλους.

Επανερχόμενη στη φετινή διοργάνωση, πέρασε από πολλά κύματα για να φτάσει μέχρι την Βραζιλία. Το αρχικό πλάνο ήθελε να φιλοξενείται σε Αργεντινή και Κολομβία, όμως ο κορωνοϊός έφερε αλλαγές.

Μάλιστα, και στην χώρα του καφέ μέχρι τον μεγάλο τελικό δεν είχαμε φιλάθλους. Αυτό επηρέασε κατά πολλοίς, ενώ το σύστημα των ομίλων έφερε πολλά αδιάφορα ματς.

Από τις δέκα ομάδες σε βόρειο και νότιο όμιλο, όπως χωρίστηκαν, οι οκτώ συνέχισαν στα νοκ άουτ, με τις προκρίσεις να κρίνονται από πολύ νωρίς.

Για να φτάσουμε, βέβαια, σε αυτό το format, χρειάστηκε να αποσύρουν την συμμετοχή τους Αυστραλία και Κατάρ, που θα αποτελούσαν τους δύο καθιερωμένους καλεσμένους για να συμπληρωθεί η δωδεκάδα.

Το “Not Again” της Αργεντινής με το καλημέρα

Η έναρξη της διοργάνωσης ξεχώρισε με το ντέρμπι Αργεντινή-Χιλή, που αποτέλεσε και την αναβίωση των τελικών του 2015 και του 2016. Το 1-1 στο τέλος έδειξε πως παρά το αδύναμο υλικό, η “Ρόχα” έδειξε ξανά πως τον έχει τον τρόπο, αν και μετά τα χάλασε.

Αυτό το αποτέλεσμα ταρακούνησε συθέμελα τον Σκαλόνι και την ομάδα του, που έκανε τρεις σερί νίκες στη συνέχεια και εξασφάλισε την πρωτιά, με Ουρουγουάη και Παραγουάη να ακολουθούν στην πρώτη τριάδα, ενώ η άτυχη που βρέθηκε στην 4η θέση ήταν η Χιλή.

Ο περίπατος της Βραζιλίας και τα ντέρμπι του βορείου ομίλου

Η Βραζιλία είχε θεωρητικά εύκολο έργο στον βόρειο όμιλο, έχοντας μόλις ένα ντέρμπι να δώσει κόντρα στην Κολομβία. Εκεί τα χρειάστηκε για να επικρατήσει δύσκολα, αν και αυτό που θα θυμόμαστε από εκείνο το ματς είναι το φανταστικό “ψαλίδι” του Ντίαζ.

Στα υπόλοιπα παιχνίδια, δεν είχαμε κάτι τρομερό, αν και το ενδιαφέρον για την πρόκριση παρέμενε για τους περισσότερους μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Τα αποτελέσματα έφεραν το Περού πίσω από την Βραζιλία, ενώ Κολομβία και Εκουαδόρ τους ακολούθησαν κατά σειρά.

Νοκ Άουτ: Η αφετηρία του αληθινού Copa America

Εάν οι όμιλοι σου φάνηκαν βαρετοί και αδιάφοροι, τα προημιτελικά τα είχαν όλα. Ντέρμπι που θύμιζε τελικό ανάμεσα σε Βραζιλία και Χιλή, αν και το θέαμα δεν ήταν ανάλογο, αλλά και το Ουρουγουάη-Κολομβία που είχε δραματικό φινάλε, φτάνοντας στα πέναλτι.

Όπως δραματικό φινάλε είχε και το Περού-Παραγουάη, μόνο που εκεί είδες 90 λεπτά ποδοσφαιρικού θεάματος με έξι γκολ και πόσες ακόμα φάσεις. Η φάση των “8” έκλεισε με τον περίπατο της Αργεντινής απέναντι στο Εκουαδόρ.

Τα ημιτελικά που κρίθηκαν στην λεπτομέρεια της λεπτομέρειας

Μπορεί τα ζευγάρια των ημιτελικών να μην ήταν αυτά που ανέμενες στην αρχή, όμως δεν μας απογοήτευσαν. Αρχικά, είδαμε τρίτη διαδικασία πέναλτι στην διοργάνωση από το δεύτερο παιχνίδι ανάμεσα σε Αργεντινή και Κολομβία. Εκεί, ο ήρωας Μαρτίνεζ κουβάλησε την “Αλμπισελέστε” στον μεγάλο τελικό με τρεις επεμβάσεις.

Νωρίτερα, η Βραζιλία έκανε το καθήκον της απέναντι στο Περού, με εξίσου δύσκολο τρόπο (1-0), με τον Πακετά να αποδεικνύεται ο άνθρωπος της κρίσιμης στιγμής. Φυσικά, χρειάστηκε μία μαγική ενέργεια του Νεϊμάρ για να έρθει ο παίκτης της Λυών να πετύχει το μοναδικό γκολ.

Gran Final: Η δικαίωση του Μέσι και το “δώρο” του Λόντι

Ο τελικός ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για την Αργεντινή. Τετ α τετ του Ντι Μαρία με την… ευλογία του Λόντι και 1-0 για την “Αλμπισελέστε”. Κατευθείαν, το ενδιαφέρον μεταφέρθηκε στο δεύτερο μέρος, μιας και το πρώτο δεν είχε τίποτα άλλο.

Εκεί, οι φάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, και στις δύο εστίες, όμως το τελικό σφύριγμα έφερε την παρέα του Μέσι στην κορυφή, αν και ο ίδιος έχασε μία τρομερή ευκαιρία σε τετ α τετ για να σφραγίσει την κούπα.

Δείτε τη φάση στο 2:07:

Εν τέλει, αυτό είχε ελάχιστη σημασία, μιας και ο Αργεντίνος σούπερ σταρ κατάφερε να πιει νερό στην τέταρτη φορά που έφτασε στην πηγή, κλείνοντας μια και καλή το ζήτημα της εθνικής και τα όσα έχει ακούσει.

Η αποκάλυψη της διοργάνωσης

Μπορεί πολλοί σε αυτή την κατηγορία να έβαζαν τον Μαρτίνεζ, που ουσιαστικά χάρισε και την κούπα, όμως έχοντας παρακολουθήσει τις εμφανίσεις του με την Άστον Βίλα και την Άρσεναλ, δεν ήταν έκπληξη.

Αυτός που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και, συγχρόνως, δεν τον έχω δει αρκετά είναι ο Λουίς Ντίαζ. Παραπάνω, αναφέρθηκε το όνομα του, με το, κατά τη γνώμη μου, το κορυφαίο γκολ του φετινού Copa America.

Πάρτε ακόμα μία γεύση, γιατί απλά δεν το χορταίνεις:

Επίσης, τα δύο του γκολ στον μικρό τελικό ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Αρχικά, πήρε την ασίστ του τερματοφύλακα Βάργκας και την έκανε γκολ μόνος του, ενώ στην, κυριολεκτικά, τελευταία φάση πριν τα πέναλτι, τα έκανε ξανά όλα μόνος του για να σκοράρει με ένα “κεραυνό”.

Η απογοήτευση της διοργάνωσης

Παρ’ ότι στην αποκάλυψη επέλεξα παίκτη, προτιμώ στην απογοήτευση να πάω με μία ομάδα και αυτή είναι η Χιλή. Μπορεί το υλικό της να μην ήταν το καλύτερο, όμως στους ομίλους τα έκανε “σαλάτα”.

Με κακό ποδόσφαιρο και μόνο όπλο την ψυχή, οι εμφανίσεις ήταν το λιγότερο κακές, με αποτέλεσμα να τερματίσει τέταρτη και να πέσει πάνω στην Βραζιλία στα προημιτελικά. Εκεί, δέχθηκε ένα γρήγορο γκολ στο δεύτερο μέρος και παρά την προσπάθεια, αποκλείστηκε, δίκαια, πρόωρα.

Το συμπέρασμα του φετινού Copa America

Εκτός από την πρώτη κούπα του Μέσι με το εθνόσημο, η Αργεντινή φαίνεται πως βρήκε ένα προπονητή που μπορεί να την οδηγήσει στα επόμενα χρόνια. Χωρίς κάτι ιδιαίτερο από άποψης συστημάτων, έδωσε τους σωστούς ρόλους που έλειπαν τόσα χρόνια από αυτή την ομάδα.

Όσον αφορά την Βραζιλία, ο Τίτε δείχνει πως είναι λίγος για αυτή τη θέση και με το φανταστικό υλικό που διαθέτει, με τις επιλογές του να είναι το λιγότερο κατακριτέες, με αποτέλεσμα να γράψει μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Το να χάσεις από την μισητή Αργεντινή μέσα στην έδρα σου ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσαν να φανταστούν.

ΥΓ. Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστα τα γελάκια του Νεϊμάρ μετά τον μεγάλο τελικό. Καταλαβαίνω πως ο κολλητός του κατάφερε αυτό που έψαχνε τόσα χρόνια, όμως δεν παύει να είναι ο αντίπαλος από την μισητή ομάδα και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι μπορείς να χαίρεσαι μετά από κάτι τέτοιο.