Ο Γιασίν Μπενζία, αγωνίστηκε ξανά μετά από ένα χρόνο λόγω του σοβαρού τραυματισμού που είχε υποστεί στο χέρι.

Στις 28 Μαΐου του 2020 ο πρώην μέσος του Ολυμπιακού, Γιασίν Μπενζιά, είχε ατύχημα με αυτοκίνητο τύπου buggy, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο αριστερό του χέρι. Έχοντας χάσει ένα δάκτυλο και μετά από έντεκα συνολικά επεμβάσεις ο Αλγερινός επέστρεψε στις αρχές του έτους στις προπονήσεις και αγωνίστηκε την Τετάρτη (3/3) για πρώτη φορά μετά ένα χρόνο (το πρωτάθλημα Γαλλίας δεν συνεχίστηκε την περασμένη σεζόν λόγω κορονοϊού).

Πέρασε στον αγωνιστικό χώρο στο 83ο λεπτό της εκτός έδρας αναμέτρησης της Ντιζόν με την Μπρεστ για την 28η αγωνιστική του γαλλικού πρωταθλήματος αντικαθιστώντας τον Ουεσλί Λοτοά. Ο 26χρονος Αλγερινός σε συνέντευξη που παραχώρησε στη σελίδα Le Bien Public ξεκαθάρισε ότι παρά το γεγονός ότι ο τραυματισμός ήταν η μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής του, δεν σκέφτηκε ποτέ να τα παρατήσει.

«Ήμουν ανυπόμονος να παίξω και αυτό φάνηκε μόλις πάτησα το χορτάρι. Στις πρώτες προπονήσεις φοβόμουν, αλλά τώρα όταν παίζω δεν σκέφτομαι καθόλου το χέρι μου. Όλα έγιναν όταν έκανα λάθος υπολογισμό στην οδήγηση του αυτοκινήτου τύπου buggy. Ανετράπη το όχημα και έβαλα το χέρι μου για να προστατευτώ. Όταν σηκώθηκα και είδα την κατάσταση του χεριού μου, τότε κατάλαβα ότι επρόκειτο για κάτι σοβαρό. Δεν ήταν ο φόβος, αλλά ένα συναίσθημα ενοχής. Είπα στον εαυτό μου: “Τι έκανες;”. Δεν είχα εμπειρία στην οδήγηση buggy, είχα οδηγήσει για πρώτη φορά πριν από μερικές εβδομάδες. Ήταν η καραντίνα και ήθελα να ξεφύγω, να πάρω λίγο αέρα.

Ήρθαν οι πυροσβέστες και μου έδωσαν μορφίνη για ν’ αντέξω τον πόνο. Ξύπνησα μετά την επέμβαση. Ένιωθα όμως τον πόνο, δεν έχω νιώσει έτσι στη ζωή μου ξανά. Έκανα συνολικά 11 επεμβάσεις με αναισθησία. Ήταν δύσκολη περίοδος και με βοήθησαν πολύ οι δικοί μου. Η σύζυγός μου ήταν συνέχεια δίπλα μου.

Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου να σταματήσω την καριέρα. Δεν παίζω μπάσκετ ή χάντμπολ. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα επιστρέψω. Ήταν η μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής μου, η οποία χωρίζεται σε ένα “πριν” κι ένα “μετά” από το ατύχημα. Τώρα, όμως, θέλω να αποκτήσω ρυθμό».