Το βασικότερο χαρακτηριστικό των Ελλήνων φιλάθλων είναι η επιπολαιότητα στα συναισθήματα. Είναι σαν να έχουν ανάγκη να δράσουν χωρίς λογική για να βγάλουν από μέσα τους ίσως και την πίεση που νιώθουν στην καθημερινότητα τους. Θέλουν να φωνάξουν. Να ακουστούν. Και ότι κάνουν, το κάνουν δυνατά. Είτε θετικά ή αρνητικά.

Πριν μία εβδομάδα θα έλεγες ότι ο Μπλατ πάει από το κακό στο χειρότερο τον Ολυμπιακό μετά την ήττα από την Νταρουσάφακα και ο Πιτίνο είναι ο νέος Χουντίνι που μπορεί να μην εξαφανίζει ελέφαντες αλλά το κάνει με χαρακτηριστική ευκολία στα μειονεκτήματα του Παναθηναϊκού.

Σιγοντάρουν και τα ελληνικά ΜΜΕ που έχουν το δικό τους ρόλο και στην προσπάθεια του κλικ ή των πωλήσεων μεγαλοποιούν τα πάντα και δένει το γλυκό.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν δεν άλλαξε μέσα σε μία εβδομάδα τα πάντα ώστε να αποβάλλει τις κακές του συνήθειες. Τα 3/19 τρίποντα στο τέλος της τρίτης περιόδου δεν ήταν απλά μία κακή μέρα. Αυτό είναι δυστυχώς ο Παναθηναϊκός με το υπάρχον ρόστερ. Αυτό που άλλαξε και θα αλλάξει και άλλο, είναι η αμυντική του φιλοσοφία, εφόσον μπει στον δρόμο που θέλει να τους εντάξει ο Ρικ Πιτίνο.

Αν ο Παναθηναϊκός δεν ενισχυθεί τόσο στα γκαρντ με έναν ψηλό σουτέρ όσο και στην Front line, δεν μπορεί ούτε να ρεφάρει τις 4 ήττες με τις οποίες απέχει από την 4η θέση στην βαθμολογία της Euroleague, ούτε να ελπίζει πως ακόμα και 7ος ή 8ος αν βγει θα φτάσει να κοντράρει τις Φενέρ και Ρεάλ με μειονέκτημα έδρας.

Στο ματς με τον Ολυμπιακό δεν είδαμε κάτι διαφορετικό εξάλλου. Ο Παναθηναϊκός έχει εμφανέστατα προβλήματα και υπάρχουν ξένοι που όλοι την σεζόν δείχνουν ότι δεν βοηθάνε. Συμπαθητικές όσο τίποτα οι προσωπικότητες των Λοτζέσκι, Γκιστ, Λάσμε ακόμα και του Τόμας, αλλά δεν είναι για επίπεδο ομάδας Euroleague που θέλει να πρωταγωνιστήσει. Δεν γράφω του Λεκαβίτσιους, γιατί ο Πιτίνο στο στυλ που θέλει να πιέζει πάντα χρησιμοποιούσε έναν πολύ κοντό παίκτη, οπότε ο Λιθουανός του ταιριάζει.

Προτιμώ χίλιες φορές να χάνω με τον Μήτογλου και τον Παπαγιάννη, που στο κάτω κάτω είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τον Λάσμε και κυρίως τον Γκιστ, παρά να ελπίζω στο ότι ξαφνικά θα γίνει το θαύμα και οι δυο τους θα αρχίζουν να μαρκάρουν και να μην χάνουν καμία μάχη κάτω από τα δύο καλάθια.

Προτιμώ χίλιες φορές να βλέπω τον Μήτογλου να παλεύει παρά να ανέχομαι την τεράστια αμυντική απάθεια του Τόμας, που μπορεί να έχει τεράστιο ταλέντο επιθετικά αλλά στην άλλη πλευρά του γηπέδου είναι ανύπαρκτος σε κάθε άμυνα.

Το ίδιο ισχύει και για τον Θανάση με τον Λοτζέσκι. Ίσως το ίδιο να πούμε και για τον Λάνγκφορντ που είναι άδικο όμως να κριθεί αυτή τη στιγμή.

Με αυτό το ρόστερ, οι πράσινοι ουσιαστικά μπαίνουν στην διαδικασία σκέψης για το δεύτερο δρόμο που έχουν. Να πάρουνε το Κύπελλο και το ελληνικό πρωτάθλημα, μιας και σε παιχνίδια στο ΟΑΚΑ και έχοντας δουλέψει επί δύο μήνες χωρίς να έχουν να ασχοληθούν με την Ευρώπη, θα μπορούν να προσαρμοστούν ώστε να κερδίσουν τον μοναδικό αντίπαλο τους, εντός συνόρων.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ότι αγωνιζόταν μόνο χωρίς τον Λάνγκφορντ ή με εξαντλημένο τον Παππά. Ουσιαστικά έπαιξε και χωρίς τον Καλάθη, που λόγω φάουλ κάθισε για πάρα πολύ ώρα στον πάγκο. Χωρίς το Νικ στον παρκέ, οι πράσινοι είχαν μόλις 10 πόντους σε 9 λεπτά αγώνα,  λιγότερους με τον αρχηγό του μέσα, αν και αυτός ήταν πολύ άστοχος (0/4 σουτ).

Με τον Πιτίνο να αποσύρει στο 4ο τους Λάσμε και Παπαπέτρου και να μην τους χρησιμοποιεί ξανά, ο Παναθηναϊκός μείωσε το rotation του, αλλά ήταν απελπιστικά άστοχος από την περιφέρεια.

Μην γελιόμαστε, με 2/15 τρίποντα σε ένα δεκάλεπτο δεν μπορείς να ελπίζεις σε έδρες όπως το ΣΕΦ. Όπως επίσης δεν μπορείς να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο όταν ο μοναδικός σου σέντερ που περιόρισε λίγο τον Μιλουτίνοφ, ο Παπαγιάννης μένει στο παρκέ μόνο 4 λεπτά αλλά είναι και ο μοναδικός σου σέντερ που σκόραρε.

Γκιστ και Λάσμε είχαν το απόλυτο μηδέν σε 16 λεπτά, ενώ όλοι οι σέντερ του Παναθηναϊκού είχαν μόλις 1 ριμπάουντ, με τον Μιλουτίνοφ να έχει 12.

Και αν στο τρίτο δεκάλεπτο οι ψηλοί σκόραραν σχεδόν τους μισούς πόντους της ομάδας (6 από τους 15) τα ποσοστά στα τρίποντα και η χαώδης διαφορά με αυτά του Ολυμπιακού ήταν τόσο ουσιαστικά στο παιχνίδι που ήταν απόλυτα φυσιολογικό η ψαλίδα στο σκορ να ανοίγει και όχι να κλείνει.

Σκεφτείτε ότι όταν μπήκαν τα τρίποντα ο Παναθηναϊκός πέτυχε όσους πόντους είχε πετύχει σε όλο το πρώτο ημίχρονο (25) και 10 περισσότερους από ότι στο τρίτο δεκάλεπτο. Μην ακούσω ότι το παιχνίδι είχε κριθεί κλπ κλπ, γιατί όλοι είδατε το τάιμ άουτ και την επαναφορά του Μιλουτίνοφ άρον άρον στο τέλος για να μπει έστω και ένα καλάθι περισσότερο.

Γενικά ο Παναθηναϊκός έδειχνε σε πάρα πολλές φάσεις στην επίθεση να ψάχνεται, με τους παίκτες να διορθώνουν ο ένας τον άλλο για το σύστημα και που πρέπει να πάει ο καθένας. Αλλά και στην άμυνα ο Πιτίνο συνεχώς διόρθωνε τις αντιμετωπίσεις των παικτών του.

Αυτή η γενικότερη σύγχυση φαινόταν και στα πολλά λάθη που έκαναν οι πράσινοι, στο πολύ νευρικό παιχνίδι του Καλάθη, αλλά και στα χαζά φάουλ πάνω σε σουτ τριών πόντων που γινόντουσαν από κακές αντιδράσεις στην άμυνα.

Το τετράποντο του Σπανούλη στο τέλος της τρίτης περιόδου, οι τρεις βολές του Στρέλνιεκς με την διαφορά να έχει πέσει και στους 13 πόντους, ή ακόμα και οι πολύ κακές περιστροφές μετά τα πικ είναι λάθη που δεν πρόκειται μία ομάδα όπως είναι ο Ολυμπιακός να συγχωρέσει.

Και κυρίως αυτά τα λάθη σε κάθε σπλιτ του Ολυμπιακού ήταν παιδικά…  Από το πρώτο δεκάλεπτο και τους συνεχόμενους πόντους του Μιλουτίνοφ, μέχρι το τελευταίο drive του Σπανούλη και το αντιαθλητικό του Παππά. Καμία συνοχή στην άμυνα, καμία βοήθεια από τους ψηλούς, κανένα ίχνος προσπάθειας για να παίξουν οι πράσινοι με ανοιχτά τα χέρια και να καλύψουν χώρους και κενά.

Κάτι που έκανε με τεράστια επιτυχία ο Ολυμπιακός. Αν κάποιος απομονώσει τις φάσεις στις αλλαγές και στα μις ματς των ψηλών με κοντύτερο αντίπαλο θα καταλάβει πολλά. Μπορείτε να δείτε πόσο υπέφερε ο Λεκαβίτσιους να περάσει την μπάλα σε έναν ψηλό και πόσο εύκολα το έκαναν αυτό οι «ερυθρόλευκοι» στις δικές τους περιπτώσεις.

Μία ήττα από έναν αντίπαλο όπως ο Ολυμπιακός και μάλιστα στο ΣΕΦ μπορεί να θεωρηθεί και μέσα στο πρόγραμμα. Για τον Παναθηναϊκό ως τώρα δεν κοστίζει σε καμία περίπτωση αυτή η ήττα περισσότερο από ότι αυτές από την Αρμάνι, την Ζαλγκίρις ή ακόμα και τις εκτός έδρας από Κίμκι ή Μπάγερν.

Αυτές οι τέσσερις ήττες είναι που τον κρατάνε εκτός οκτάδας και που έχουν κάνει σχεδόν ακατόρθωτο το ενδεχόμενο του Final Four και πολύ δύσκολο πλέον ακόμα και αυτό της πρόκρισης.

Μπορεί να αλλάξει κάτι στη συνέχεια; Τα είπαμε και στην αρχή… οι πράσινοι έχουν δύο δρόμους. Δύο επιλογές… Μην περιμένετε θαύματα από την μία μέρα στην άλλη, στο σύγχρονο μπάσκετ.

Θα πείτε τόσο καιρό σου έφταιγε ο Πασκουάλ τώρα σου φταίνε οι παίκτες; Σόρρυ κιόλας, αλλά ποιος τους διάλεξε;

ΥΓ. Ο Ρικ Πιτίνο είπε ότι στην επίθεση θα βάλει πολλά συστήματα με Motion. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι οι Γκιστ και Λάσμε στην κίνηση που θέλουν τα συγκεκριμένα συστήματα θα μπορούν να ακολουθήσουν. Ο Παναθηναϊκός και το είπε ξεκάθαρα στη συνέντευξη Τύπου, θέλει πόντους από το ζωγραφιστό. Θέλει σκορ, θέλει κερδισμένα φάουλ, θέλει επιθετικότητα. Δυστυχώς αυτό είναι που λείπει περισσότερο από τους πράσινους.

ΥΓ2. “Οι αλλαγές πρέπει να γίνονται στην άμυνα όταν τελειώνει ο χρόνος και όχι από την αρχή”. Ρικ Πιτίνο. Για όσους έλεγαν ότι οι αλλαγές που έπαιζε ο Πασκουάλ δεν είχαν τις επιπτώσεις τους.

ΥΓ3. Ο Ρικ Πιτίνο είναι απολαυστικός στις συνεντεύξεις τύπου. Το να μιλήσει προπονητής για άλλο παίκτη σε αγώνα αιωνίων δεν έχει γίνει ποτέ. Αυτό είναι όμως το μπάσκετ κύριοι…